ततः प्रववृते युद्धं तत्र तत्र महात्मनाम् ॥
तावकानां परेषां च संग्रामेष्व् अनिवर्तिनाम् ॥
नानारूपाणि शस्त्राणि विसृजन्तो महारथाः ॥
अन्योन्यम् अभिधावन्तः संप्रहारं प्रचक्रिरे ॥
व्यतिषक्तं महारौद्रं युद्धं भीरुभयावहम् ॥
हया गजैः समाजग्मुः पादाता रथिभिः सह ॥
अन्योन्यं समरे राजन् प्रार्थयाना महद् यशः ॥
सहसा चाभवत् तीव्रं संनिपातान् महद् रजः ॥
रथाश्वगजपत्तीनां पदनेमिसमुद्धतम् ॥
धूम्रारुणं रजस् तीव्रं रणभूमिं समावृणोत् ॥
नैव स्वे न परे राजन् समजानन् परस्परम् ॥
पिता पुत्रं न जानीते पुत्रो वा पितरं तथा ॥
निर्मर्यादे तथा भूते वैशसे लोमहर्षणे ॥
शस्त्राणां भरतश्रेष्ठ मनुष्याणां च गर्जताम् ॥
सुमहान् अभवच् छब्दो वंशानाम् इव दह्यताम् ॥
गजवाजिमनुष्याणां शोणितान्त्रतरङ्गिणी ॥
प्रावर्तत नदी तत्र केशशैवलशाद्वला ॥
नराणां चैव कायेभ्यः शिरसां पततां रणे ॥
शुश्रुवे सुमहाञ् शब्दः पतताम् अश्मनाम् इव ॥
विशिरस्कैर् मनुष्यैश् च छिन्नगात्रैश् च वारणैः ॥
अश्वैः संभिन्नदेहैश् च संकीर्णाभूद् वसुंधरा ॥
नानाविधानि शस्त्राणि विसृजन्तो महारथाः ॥
अन्योन्यम् अभिधावन्तः संप्रहारं प्रचक्रिरे ॥
हया हयान् समासाद्य प्रेषिता हयसादिभिः ॥
समाहत्य रणे ऽन्योन्यं निपेतुर् गतजीविताः ॥
नरा नरान् समासाद्य क्रोधरक्तेक्षणा भृशम् ॥
उरांस्य् उरोभिर् अन्योन्यं समाश्लिष्य निजघ्निरे ॥
प्रेषिताश् च महामात्रैर् वारणाः परवारणाः ॥
अभिघ्नन्ति विषाणाग्रैर् वारणान् एव संयुगे ॥
ते जातरुधिरापीडाः पताकाभिर् अलंकृताः ॥
संसक्ताः प्रत्यदृश्यन्त मेघा इव सविद्युतः ॥
के चिद् भिन्ना विषाणाग्रैर् भिन्नकुम्भाश् च तोमरैः ॥
विनदन्तो ऽभ्यधावन्त गर्जन्तो जलदा इव ॥
के चिद् धस्तैर् द्विधा छिन्नैश् छिन्नगात्रास् तथापरे ॥
निपेतुस् तुमुले तस्मिंश् छिन्नपक्षा इवाद्रयः ॥
पार्श्वैस् तु दारितैर् अन्ये वारणैर् वरवारणाः ॥
मुमुचुः शोणितं भूरि धातून् इव महीधराः ॥
नाराचाभिहतास् त्व् अन्ये तथा विद्धाश् च तोमरैः ॥
हतारोहा व्यदृश्यन्त विशृङ्गा इव पर्वताः ॥
के चित् क्रोधसमाविष्टा मदान्धा निरवग्रहाः ॥
रथान् हयान् पदातांश् च ममृदुः शतशो रणे ॥
तथा हया हयारोहैस् ताडिताः प्रासतोमरैः ॥
तेन तेनाभ्यवर्तन्त कुर्वन्तो व्याकुला दिशः ॥
रथिनो रथिभिः सार्धं कुलपुत्रास् तनुत्यजः ॥
परां शक्तिं समास्थाय चक्रुः कर्माण्य् अभीतवत् ॥
स्वयंवर इवामर्दे प्रजह्रुर् इतरेतरम् ॥
प्रार्थयाना यशो राजन् स्वर्गं वा युद्धशालिनः ॥
तस्मिंस् तथा वर्तमाने संग्रामे लोमहर्षणे ॥
धार्तराष्ट्रं महत् सैन्यं प्रायशो विमुखीकृतम् ॥
tataḥ pravavṛte yuddhaṃ tatra tatra mahātmanām ||
tāvakānāṃ pareṣāṃ ca saṃgrāmeṣv anivartinām ||
nānārūpāṇi śastrāṇi visṛjanto mahārathāḥ ||
anyonyam abhidhāvantaḥ saṃprahāraṃ pracakrire ||
vyatiṣaktaṃ mahāraudraṃ yuddhaṃ bhīrubhayāvaham ||
hayā gajaiḥ samājagmuḥ pādātā rathibhiḥ saha ||
anyonyaṃ samare rājan prārthayānā mahad yaśaḥ ||
sahasā cābhavat tīvraṃ saṃnipātān mahad rajaḥ ||
rathāśvagajapattīnāṃ padanemisamuddhatam ||
dhūmrāruṇaṃ rajas tīvraṃ raṇabhūmiṃ samāvṛṇot ||
naiva sve na pare rājan samajānan parasparam ||
pitā putraṃ na jānīte putro vā pitaraṃ tathā ||
nirmaryāde tathā bhūte vaiśase lomaharṣaṇe ||
śastrāṇāṃ bharataśreṣṭha manuṣyāṇāṃ ca garjatām ||
sumahān abhavac chabdo vaṃśānām iva dahyatām ||
gajavājimanuṣyāṇāṃ śoṇitāntrataraṅgiṇī ||
prāvartata nadī tatra keśaśaivalaśādvalā ||
narāṇāṃ caiva kāyebhyaḥ śirasāṃ patatāṃ raṇe ||
śuśruve sumahāñ śabdaḥ patatām aśmanām iva ||
viśiraskair manuṣyaiś ca chinnagātraiś ca vāraṇaiḥ ||
aśvaiḥ saṃbhinnadehaiś ca saṃkīrṇābhūd vasuṃdharā ||
nānāvidhāni śastrāṇi visṛjanto mahārathāḥ ||
anyonyam abhidhāvantaḥ saṃprahāraṃ pracakrire ||
hayā hayān samāsādya preṣitā hayasādibhiḥ ||
samāhatya raṇe 'nyonyaṃ nipetur gatajīvitāḥ ||
narā narān samāsādya krodharaktekṣaṇā bhṛśam ||
urāṃsy urobhir anyonyaṃ samāśliṣya nijaghnire ||
preṣitāś ca mahāmātrair vāraṇāḥ paravāraṇāḥ ||
abhighnanti viṣāṇāgrair vāraṇān eva saṃyuge ||
te jātarudhirāpīḍāḥ patākābhir alaṃkṛtāḥ ||
saṃsaktāḥ pratyadṛśyanta meghā iva savidyutaḥ ||
ke cid bhinnā viṣāṇāgrair bhinnakumbhāś ca tomaraiḥ ||
vinadanto 'bhyadhāvanta garjanto jaladā iva ||
ke cid dhastair dvidhā chinnaiś chinnagātrās tathāpare ||
nipetus tumule tasmiṃś chinnapakṣā ivādrayaḥ ||
pārśvais tu dāritair anye vāraṇair varavāraṇāḥ ||
mumucuḥ śoṇitaṃ bhūri dhātūn iva mahīdharāḥ ||
nārācābhihatās tv anye tathā viddhāś ca tomaraiḥ ||
hatārohā vyadṛśyanta viśṛṅgā iva parvatāḥ ||
ke cit krodhasamāviṣṭā madāndhā niravagrahāḥ ||
rathān hayān padātāṃś ca mamṛduḥ śataśo raṇe ||
tathā hayā hayārohais tāḍitāḥ prāsatomaraiḥ ||
tena tenābhyavartanta kurvanto vyākulā diśaḥ ||
rathino rathibhiḥ sārdhaṃ kulaputrās tanutyajaḥ ||
parāṃ śaktiṃ samāsthāya cakruḥ karmāṇy abhītavat ||
svayaṃvara ivāmarde prajahrur itaretaram ||
prārthayānā yaśo rājan svargaṃ vā yuddhaśālinaḥ ||
tasmiṃs tathā vartamāne saṃgrāme lomaharṣaṇe ||
dhārtarāṣṭraṃ mahat sainyaṃ prāyaśo vimukhīkṛtam ||
Затем там и тут началась битва великих воинов: твоих и их противников, не отступающих в сражениях. Махаратхи, выпуская разнообразное оружие и устремляясь друг на друга, завязали переплетённую, чрезвычайно ужасную битву, наводящую страх на робких. Кони сталкивались со слонами, пехотинцы — с колесничими, и все в битве, о царь, стремились к великой славе. Внезапно от столкновения колесниц, коней, слонов и пехоты поднялся огромный, густой прах, взметённый ногами и колёсами. Буро-красная плотная пыль покрыла поле битвы, и ни свои, ни враги, царь, не узнавали друг друга. Отец не узнавал сына, и сын — отца, когда в этой жуткой бойне исчезли все границы. От оружия, лучший из Бхаратов, и от рёва людей поднялся огромный шум, словно горел бамбук. Там потекла река из крови и внутренностей слонов, коней и людей, с волосами, как водорослями и травой. От человеческих тел и голов, падавших в битве, слышался огромный грохот, словно падали камни. Земля была покрыта безголовыми людьми, слонами с отсечёнными членами и конями с раздробленными телами. Махаратхи снова выпускали разнообразное оружие и, устремляясь друг на друга, завязывали бой. Кони, направленные всадниками, сталкивались с конями, сшибались друг с другом в битве и падали безжизненными. Люди, с глазами, красными от гнева, сходились с людьми, сцеплялись грудь с грудью и убивали друг друга. Слоны, направленные погонщиками против вражеских слонов, поражали в сражении слонов концами бивней. Истекающие потоками крови и украшенные знамёнами, они казались сцепленными тучами с молниями. Одни, пробитые остриями бивней и с расколотыми висками от томаров, с рёвом бросались вперёд, гремя словно облака. Другие, с хоботами, рассечёнными надвое, и с отсечёнными членами, падали в этой сумятице, словно горы с обрубленными крыльями. Иные лучшие слоны, разодранные боками другими слонами, изливали много крови, словно горы изливают руды. Другие, поражённые нарачами и пробитые томарами, с убитыми наездниками казались горами без вершин. Некоторые, охваченные гневом, ослеплённые мадой и неудержимые, сотнями давили в битве колесницы, коней и пехотинцев. Так же кони, поражаемые всадниками копьями и томарами, бросались туда и сюда, приводя все стороны в смятение. Колесничие с колесничими, благородные воины, готовые оставить тело, собрав предельную силу, совершали бесстрашные дела. Словно в давке на сваямваре, эти искусные воины били друг друга, стремясь к славе, царь, или к небу. Пока продолжалось это жуткое сражение, великое войско Дхритараштры по большей части было обращено вспять».
0e5458c5de1c · опубликовано 17 июл. 2026 г., 21:46:25 UTC
Доступно наRUENЛистайте стихи клавишами
Здесь война достигает состояния полной утраты различения: отец не узнаёт сына, свои не узнают своих, а пыль и кровь стирают границы. Когда дхарма нарушена, поле битвы становится местом, где сама способность видеть и различать распадается.