अर्जुन उवाच
एतच्च सर्वमस्मावं कथ्यतां चिन्तया किमु । स्नानेऽस्मिन्परमानन्दे कस्यापि दुःखमस्ति किम्
इति पृष्टा तया सा तु विनयावनतिं गता । उवाच सुस्वरं तासां मोहयन्ती मनांसि च
का वाऽस्मि कस्य कन्या वा प्रजाता कस्य वल्लभा । आनीता केन वा चात्र किं वाऽथ स्वयमागता
एतत्किञ्चिन्न जानामि देवी जानातु तत्पुनः । कथितं श्रूयतां तन्मे मद्वाक्ये प्रत्ययो यदि
अस्यैव दक्षिणे पार्श्वे एकमस्ति सरोवरम् । तत्राहं स्नातुमायाता जाता तत्रैव संस्थिता
विषमोत्कण्ठिता पश्चात्पश्यन्ती परितो दिशम् । एकमाकाशसम्भूतं ध्वनिमश्रौषमद्धुतम्
अनेनैव पथा सुश्रु ! गच्छ पूर्वसरोवरम् । उपस्पृश्य जलं तस्य साधय स्वमनोरथम्
तत्र सन्ति हि सख्यस्ते मा सीद वरवर्णिनि । ता हि सम्पादयिष्यन्ति तत्र ते वरमीप्सितम्
इत्याकर्ण्य वचस्तस्य तस्मादत्र समागता । विषादहर्षपूर्णात्मा चिन्ताकुलसमाकुला
आगतास्य जलं स्पृष्ट्वा नानाविधशुभध्वनिम् । अशृणवं ततः पश्चादपश्यं भवतीः पराः
एतन्मात्रं विजानामि कायेन मनसा गिरा । एतदेव मया देव्यः कथितं यदि रोचते
का यूयं तनुजाः केषां क्व जाताः कस्य वल्लभाः । तच्छ्रुत्वा वचनं तस्याः सा वै प्रियमुदाब्रवीत्
अस्त्वेवं प्राणसख्यः स्म तस्यैव च वयं शुभे । वृन्दावनकलानाथविहारदारिकाः सुखम्
etacca sarvamasmāvaṃ kathyatāṃ cintayā kimu | snāne'sminparamānande kasyāpi duḥkhamasti kim
iti pṛṣṭā tayā sā tu vinayāvanatiṃ gatā | uvāca susvaraṃ tāsāṃ mohayantī manāṃsi ca
kā vā'smi kasya kanyā vā prajātā kasya vallabhā | ānītā kena vā cātra kiṃ vā'tha svayamāgatā
etatkiñcinna jānāmi devī jānātu tatpunaḥ | kathitaṃ śrūyatāṃ tanme madvākye pratyayo yadi
asyaiva dakṣiṇe pārśve ekamasti sarovaram | tatrāhaṃ snātumāyātā jātā tatraiva saṃsthitā
viṣamotkaṇṭhitā paścātpaśyantī parito diśam | ekamākāśasambhūtaṃ dhvanimaśrauṣamaddhutam
anenaiva pathā suśru ! gaccha pūrvasarovaram | upaspṛśya jalaṃ tasya sādhaya svamanoratham
tatra santi hi sakhyaste mā sīda varavarṇini | tā hi sampādayiṣyanti tatra te varamīpsitam
ityākarṇya vacastasya tasmādatra samāgatā | viṣādaharṣapūrṇātmā cintākulasamākulā
āgatāsya jalaṃ spṛṣṭvā nānāvidhaśubhadhvanim | aśṛṇavaṃ tataḥ paścādapaśyaṃ bhavatīḥ parāḥ
etanmātraṃ vijānāmi kāyena manasā girā | etadeva mayā devyaḥ kathitaṃ yadi rocate
kā yūyaṃ tanujāḥ keṣāṃ kva jātāḥ kasya vallabhāḥ | tacchrutvā vacanaṃ tasyāḥ sā vai priyamudābravīt
astvevaṃ prāṇasakhyaḥ sma tasyaiva ca vayaṃ śubhe | vṛndāvanakalānāthavihāradārikāḥ sukham
«…сладкою речью, с любовью сказала ей разумная: „Кто ты? Чья ты дочь? Чья ты возлюбленная как жизнь? Где рождена, кем сюда приведена или пришла сама? И всё это да будет сказано нам; к чему тревога? При этом омовении, высшем блаженстве, у кого бывает горе?“ Так спрошенная ею, она, склонившаяся в смирении, сказала сладким голосом, чаруя их умы: „Кто я, или чья дочь, рождена, чья возлюбленная, кем приведена сюда или сама пришла, — этого я вовсе не знаю; пусть госпожа то узнает. Сказанное мною да будет выслушано, если моему слову есть доверие. Именно с южной его стороны есть одно озеро; туда я пришла омыться и там же оказалась. В тяжкой тревоге затем, оглядывая стороны света, услышала я один дивный звук, возникший в небе: ‚Именно этим путём, о прекраснобровая, ступай к восточному озеру; коснувшись его воды, достигни своего желания. Там есть подруги твои — не унывай, о прекрасноцветная; они и доставят там тебе желанный дар‘. Услышав это его слово, оттуда сюда пришла я — с душою, полной уныния и радости, взволнованная тревогою. Придя и коснувшись его воды, услышала я разнообразный благой звук, а затем увидела вас, высших. Лишь это я знаю телом, умом и речью; именно это мною сказано, о богини, если угодно“.»
6bfe0892f8ce · опубликовано 3 сент. 2026 г., 04:13:49 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Вопросы пастушек — те же, что задавали Кушу и Лаве: кто ты, чья дочь, чья возлюбленная. И ответ впервые честный до предела: этого я не знаю. Забвение прошлого оказывается не потерей, а условием входа — она может рассказать только то, что случилось с ней здесь.