इदानीं करणकेदारिकासु प्रादुर्भवन्त्यास् तस्या एव भक्तेर् ज्ञानकर्माद्यमिश्रितत्वेन शुद्धायाः कल्पवल्ल्या अपि निरस्तान्यफलाभिसन्धितयैव धृतव्रतैर् मधुव्रतैर् इव भव्यजनैर् आश्रियमाणायाः स्वविषयैकानुकूल्यमूलप्राणायाः स्वस्पर्शेन स्पर्शमणिर् इव करणवृत्तीर् अपि प्राकृतत्वलोहतां शनैस् त्याजयित्वा चिन्मयत्वशुद्धजाम्बुनदतां प्रापयन्त्याः कन्दलीभावान्ते समुद्गच्छन्त्याः साधनाभिख्ये द्वे पत्रिके विव्रियेते । तयोः प्रथमा क्लेशघ्नी द्वितीया शुभदेति । द्वयोर् अपि तयोर् अन्तस् तु लोभप्रवर्तकत्वलक्षणचैक्कण्येन येषाम् अहं प्रिय आत्मा सुतश् च इत्य् आदि शुद्धसम्बन्धस्निग्धतया च प्राप्तोत्कर्षे देशे रागनाम्नो राज्ञ एवाधिकारः । बहिस् तु तस्माद् भारत सर्वात्मा इत्य् आदि शास्त्रप्रवर्तकत्वलक्षणपारुष्याभासेन प्रियादिशुद्धाशुद्धाभावात् स्वत एवातिस्निग्धतानुदयेन पूर्वतः किंचिद् अपकृष्टे देशे वैधनाम्नोऽपरस्य राज्ञः । क्लेशघ्नत्वशुभदत्वाभ्यां तु प्रायस् तयोर् न कोऽपि विशेषः
idānīṁ karaṇa-kedārikāsu prādurbhavantyās tasyā eva bhakter jñāna-karmādy-amiśritatvena śuddhāyāḥ kalpa-vallyā api nirastānya-phalābhisandhitayaiva dhṛta-vratair madhu-vratair iva bhavya-janair āśriyamāṇāyāḥ sva-viṣayaikānukūlya-mūla-prāṇāyāḥ sva-sparśena sparśa-maṇir iva karaṇa-vṛttīr api prākṛtatva-lohatāṁ śanais tyājayitvā cinmayatva-śuddha-jāmbunadatāṁ prāpayantyāḥ kandalībhāvānte samudgacchantyāḥ sādhanābhikhye dve patrike vivriyete | tayoḥ prathamā kleśaghnī dvitīyā śubhadeti | dvayor api tayor antas tu lobha-pravartakatva-lakṣaṇa-caikkaṇyena yeṣām ahaṁ priya ātmā sutaś ca ity ādi śuddha-sambandha-snigdhatayā ca prāptotkarṣe deśe rāga-nāmno rājña evādhikāraḥ | bahis tu tasmād bhārata sarvātmā ity ādi śāstra-pravartakatva-lakṣaṇa-pāruṣyābhāsena priyādi-śuddhāśuddhābhāvāt svata evātisnigdhatānudayena pūrvataḥ kiṁcid apakṛṣṭe deśe vaidha-nāmno'parasya rājñaḥ | kleśaghnatva-śubhadatvābhyāṁ tu prāyas tayor na ko'pi viśeṣaḥ
Теперь описываются два листка, именуемые практикой. Они поднимаются по окончании прорастания той самой преданности, что появляется на грядках чувств: чистой, не смешанной со знанием, делами и прочим; лианы желаний, к которой всё же, словно пчёлы, давшие обет, прибегают достойные люди, отбросившие расчёт на иные плоды; чья корневая жизнь — одно лишь угождение её Предмету; которая своим касанием, как философский камень, понемногу заставляет даже действия чувств оставить железо вещественности и обрести чистое золото духовности. Первый листок — губящий страдания, второй — дарующий благо. Внутри у обоих, в высшей области, где движет жажда — глянец листа — и где нежность чистого родства, как в словах «для которых Я — милый, душа, сын…», властвует лишь царь по имени Рага. Снаружи же, в области несколько ниже прежней, где движет писание, как в словах «поэтому, о Бхарата, Душа всего…», — с видимостью суровости, где нет чувств вроде «милый», ни чистых, ни нечистых, и потому великая нежность не возникает сама собой, — властвует другой царь, по имени Вайдха. В гублении страданий и даровании блага между ними почти нет различия.
81f33d625b31 · 发布于 2026年9月28日 15:39:15 UTC
可用语言RU用方向键翻颂
Здесь начинается сквозная метафора книги: преданность — лиана, растущая в сердце. Её первые два листка — практика (sādhana): один снимает страдания, другой приносит благо (Рупа в «Бхакти-расамрита-синдху» называет эти свойства kleśaghnī и śubhadā).
У листа две стороны. Внутренняя, глянцевая, — владение царя Раги: практика, движимая жаждой и родственным чувством к Кришне (как у тех, для кого Он «сын» или «друг», «Бхагаватам» 3.25.38). Внешняя, шершавая, — владение царя Вайдхи: практика по предписанию писания («поэтому, о Бхарата, Душу всего… следует слушать», 2.1.5). Это рагануга- и вайдхи-бхакти. Оба пути одинаково очищают; различие — во вкусе.