सीता पतिव्रता धुर्या रूपशीलवयोऽन्विता । वीरपुत्रा महाभागा त्यागं नार्हतिकर्हिचित्
महती हानिरेतस्यास्त्यागे हि रघुनन्दन । सिद्धीनां परमा सिद्धिरेषा तेऽनपायिनी
पामरैर्महिमा नास्या ज्ञायते यदि दूषितैः । का हानिस्तावता राम पुण्यश्रवणकीर्तन
अस्मत्साक्षिकमेतस्याः पावनं चरितं सदा । सद्यस्ते सिद्धिमायान्ति ये सीतापदचिन्तकाः
यस्याः सङ्कल्पमात्रेण जन्मस्थितिलयादिकाः । भवन्ति जगतां नित्यं व्यापारा ऐश्वरा अमी
सीता मृत्युः सुधा चेयं तपत्येषा च वर्षति । स्वर्गो मोक्षस्तपो योगो दानं च तव जानकी
ब्रह्माणं शिवमन्यांश्च लोकपालान्मदादिकान् । करोत्येषा हरत्येव नान्या सीता तव प्रिया
त्वं पिता सर्वलोकानां सीता च जननीत्यतः । कुदृष्टिरत्र तु क्षेमयोग्या न तव कर्हिचित्
वेत्ति सीतां सदा शुद्धां सर्वज्ञो भगवान्स्वयम् । भवानपि सुतां भूमेः प्राणादपि गरीयसीम्
आदर्तव्या त्वया तस्मात्प्रिया शुद्धेति जानकी । न च शापपराभूतिः सीतायां त्वयि वा विभो
इमानि मम वाक्यानि वाच्यानि जगतांपतिम् । रामं प्रति त्वया साक्षाद्वाल्मीके मुनिसत्तम
इत्युक्तो वरुणेनाहं सीतासङ्ग्रहकारणात् । एवमेव हि सर्वैश्च लोकपालैरपि प्रभो
श्रुतं रामायणोद्गानं पुत्राभ्यां ते सुरासुरैः । गन्धर्वैरपि सर्वैश्च कौतुकाविष्टमानसैः
sītā pativratā dhuryā rūpaśīlavayo'nvitā | vīraputrā mahābhāgā tyāgaṃ nārhatikarhicit
mahatī hāniretasyāstyāge hi raghunandana | siddhīnāṃ paramā siddhireṣā te'napāyinī
pāmarairmahimā nāsyā jñāyate yadi dūṣitaiḥ | kā hānistāvatā rāma puṇyaśravaṇakīrtana
asmatsākṣikametasyāḥ pāvanaṃ caritaṃ sadā | sadyaste siddhimāyānti ye sītāpadacintakāḥ
yasyāḥ saṅkalpamātreṇa janmasthitilayādikāḥ | bhavanti jagatāṃ nityaṃ vyāpārā aiśvarā amī
sītā mṛtyuḥ sudhā ceyaṃ tapatyeṣā ca varṣati | svargo mokṣastapo yogo dānaṃ ca tava jānakī
brahmāṇaṃ śivamanyāṃśca lokapālānmadādikān | karotyeṣā haratyeva nānyā sītā tava priyā
tvaṃ pitā sarvalokānāṃ sītā ca jananītyataḥ | kudṛṣṭiratra tu kṣemayogyā na tava karhicit
vetti sītāṃ sadā śuddhāṃ sarvajño bhagavānsvayam | bhavānapi sutāṃ bhūmeḥ prāṇādapi garīyasīm
ādartavyā tvayā tasmātpriyā śuddheti jānakī | na ca śāpaparābhūtiḥ sītāyāṃ tvayi vā vibho
imāni mama vākyāni vācyāni jagatāṃpatim | rāmaṃ prati tvayā sākṣādvālmīke munisattama
ityukto varuṇenāhaṃ sītāsaṅgrahakāraṇāt | evameva hi sarvaiśca lokapālairapi prabho
śrutaṃ rāmāyaṇodgānaṃ putrābhyāṃ te surāsuraiḥ | gandharvairapi sarvaiśca kautukāviṣṭamānasaiḥ
«„Сита, верная мужу, первейшая, наделённая красой, нравом и юностью, мать героев, весьма достойная, никогда не заслуживает оставления. Великий ущерб в её оставлении, о радость Рагху: она — высшее совершенство совершенств, неотступное у тебя. Если невеждами, порочными, не познаётся её величие — какой от того ущерб, о Рама, святой слухом и славословием? При нас, свидетелях, житие её всегда очищающее; тотчас обретают совершенство те, кто помышляет о стопах Ситы. Одним лишь её изволением бывают у миров эти владычные действия — рождение, поддержание, растворение. Сита — смерть и она же нектар; она печёт и она проливает дождь; небо и освобождение, подвиг и йога, и даяние — твоя Джанаки. Брахму, Шиву и других хранителей мира она творит и она же уносит — не иная Сита, твоя возлюбленная. Ты отец всех миров, а Сита — мать; дурной взгляд здесь никогда не твой, пригодный к благу. Всеведущий Господь сам знает Ситу всегда чистой; и ты — дочь Земли, дороже самой жизни. Потому должна быть чтима тобою возлюбленная чистая Джанаки; и нет одоления проклятием ни у Ситы, ни у тебя, о всемогущий. Эти мои слова должны быть воочию сказаны тобою владыке миров Раме, о Вальмики, лучший из мудрецов“. Так сказано мне Варуной ради принятия Ситы, и так же всеми хранителями мира, о владыка. Слышано было пение Рамаяны твоими сыновьями богами и асурами и всеми гандхарвами, с умами, охваченными любопытством».
b4d0d256a974 · 发布于 2026年9月3日 04:13:48 UTC
可用语言RU用方向键翻颂
Слово в защиту Ситы вкладывают в уста не человека, а хранителя вод, и оно звучит как богословие: её изволением стоят миры, она и смерть, и нектар. И довод против молвы прост — если невежды не видят её величия, ущерба в том нет никакого. Отсюда прямое требование, переданное через Вальмики: возлюбленная чиста, и чтить её должно.