अथ चित्रलेखा बह्वीभिर्मायावतीभिर्दैत्यस्त्रीभिर्द्वारवतीं गत्वा रात्रावन्तःपुरे सुप्तमनिरुद्धं दृष्ट्वा गृहीत्वा मोहयित्वा महाष्मत्यां बाणस्यान्तःपुरे चैत्यप्रासादादियुक्ते तस्या बाणपुत्र्याः शय्यायां चिक्षेप
सोऽपि प्रबुद्धोऽतिरम्ये श्लक्ष्णे पर्यङ्के संस्थितामुषां सर्वलक्षणलक्षितां विचित्राभरणवसनगन्धमाल्यालङ्कृतां काञ्चनवर्णां सुकेशीं सुजातस्तनीं दृष्ट्वा गाढमालिङ्ग्य करिण्या गन्धहस्तीव तयातिप्रीतिसंयुक्तया यथासुखं रमयामास
एवं मासमात्रं निरन्तरतयानिरुद्धं रममाणं कदाचिदन्तःपुरनिवासिन्यो वृद्धा दैत्यस्त्रियो ज्ञात्वा राज्ञे निवेदयामासुः । स राजा क्रोधताम्राक्षः परं विस्मयं गत्वा तमिहानयतेति पुरः किङ्करान्प्रेषयामास । तेऽपि तूर्णं नृपप्रासादमारुह्य राजपुत्र्याः संस्थितमनिरुद्धं ग्रहीतुमाजग्मुः । स तान्समारब्धान्दृष्ट्वा प्रासादस्तम्भमेकं हेलयोत्पाट्य नियुतसङ्ख्याकान्किङ्करान्मुहूर्तमात्रेणैव स्तम्भेन चूर्णितगात्रांश्चकार
अथ दैत्यपतिर्निहतान्किङ्करान्दृष्ट्वा कौतूहलं गत्वा असौ श्रीकृष्णपौत्र इति देवर्षिणा प्रोक्तो धनुरादाय स्वयमेवानिरुद्धं ग्रहीतुं तत्समीपमाजगाम
atha citralekhā bahvībhirmāyāvatībhirdaityastrībhirdvāravatīṃ gatvā rātrāvantaḥpure suptamaniruddhaṃ dṛṣṭvā gṛhītvā mohayitvā mahāṣmatyāṃ bāṇasyāntaḥpure caityaprāsādādiyukte tasyā bāṇaputryāḥ śayyāyāṃ cikṣepa
so'pi prabuddho'tiramye ślakṣṇe paryaṅke saṃsthitāmuṣāṃ sarvalakṣaṇalakṣitāṃ vicitrābharaṇavasanagandhamālyālaṅkṛtāṃ kāñcanavarṇāṃ sukeśīṃ sujātastanīṃ dṛṣṭvā gāḍhamāliṅgya kariṇyā gandhahastīva tayātiprītisaṃyuktayā yathāsukhaṃ ramayāmāsa
evaṃ māsamātraṃ nirantaratayāniruddhaṃ ramamāṇaṃ kadācidantaḥpuranivāsinyo vṛddhā daityastriyo jñātvā rājñe nivedayāmāsuḥ | sa rājā krodhatāmrākṣaḥ paraṃ vismayaṃ gatvā tamihānayateti puraḥ kiṅkarānpreṣayāmāsa | te'pi tūrṇaṃ nṛpaprāsādamāruhya rājaputryāḥ saṃsthitamaniruddhaṃ grahītumājagmuḥ | sa tānsamārabdhāndṛṣṭvā prāsādastambhamekaṃ helayotpāṭya niyutasaṅkhyākānkiṅkarānmuhūrtamātreṇaiva stambhena cūrṇitagātrāṃścakāra
atha daityapatirnihatānkiṅkarāndṛṣṭvā kautūhalaṃ gatvā asau śrīkṛṣṇapautra iti devarṣiṇā prokto dhanurādāya svayamevāniruddhaṃ grahītuṃ tatsamīpamājagāma
Затем Читралекха со многими владеющими майею жёнами дайтьев пришла в Дваравати и, увидев ночью во внутренних покоях спящего Анируддху, взяла его, усыпила и положила в Махашмати, во внутренних покоях Баны, со святилищами, чертогами и прочим, на ложе той дочери Баны. И он, пробудившись и увидев на весьма отрадном гладком ложе пребывающую Ушу — отмеченную всеми признаками, украшенную дивными уборами, одеждами, благовониями и венками, цвета золота, прекрасноволосую, с высокою грудью, — крепко обнял её, как слон в течке слониху, и привольно наслаждался с нею, весьма любящею. Так целый месяц непрерывно наслаждающегося Анируддху однажды узнали живущие во внутренних покоях старшие жёны дайтьев и донесли царю. Тот царь, с очами, побагровевшими от гнева, обретя крайнее изумление, послал впереди слуг: «Приведите его сюда». И они, поспешно взойдя в царский чертог, пришли схватить Анируддху, пребывающего у царевны. Увидев их изготовившимися, он шутя вырвал один столб чертога и в одну лишь мухурту сделал слуг числом в нают с раздробленными телами. А владыка дайтьев, увидев убитых слуг и обретя любопытство, — тот, о ком было сказано божественным риши: «Он внук Шри-Кришны», — взял лук и сам пришёл к нему, чтобы схватить Анируддху.
6c68ad1b2ce4 · 发布于 2026年9月3日 04:14:07 UTC
可用语言RU用方向键翻颂
Похищен здесь жених, а не невеста, и увозят его женщины. Обычный порядок вывернут — и всё же кончится тем же: отец с луком у дверей и родня с войском под городом.