ततश् च तादृशलोभवतो भक्तस्य लोभनीयतद्भावप्राप्त्युपायजिज्ञासायां सत्यां शास्त्रयुक्त्यपेक्षा स्यात् ।शास्त्रविधिनैव शास्त्रप्रतिपादितयुक्त्यैव च तत्प्रदर्शनात्, नान्यथा ।यथा दुग्धादिषु लोभे सति कथं मे दुग्धादिकं भवेद् इति तदुपायजिज्ञासायां तदभिज्ञाप्तजनकृतोपदेशवाक्यापेक्षा स्यात् ।ततश् च गां क्रीणातु भवान् इत्यादि तदुपदेशवाक्याद् एव गवानयनतद्घासप्रदानतद्दोहनप्रकरणादिकं तत एव शिक्षेत्, न तु स्वतः ।यद् उक्तम् अष्टमस्कन्धे—यथाग्निम् एधस्य् अमृतं च गोषुभुव्य् अन्नम् अम्बूद्यमने च वृत्तिम् ।योगैर् मनुष्या अधियन्ति हि त्वांगुणेषु बुद्ध्या कवयो वदन्ति ॥
tataś ca tādṛśa-lobhavato bhaktasya lobhanīya-tad-bhāva-prāpty-upāya-jijñāsāyāṁ satyāṁ śāstra-yukty-apekṣā syāt |śāstra-vidhinaiva śāstra-pratipādita-yuktyaiva ca tat-pradarśanāt, nānyathā |yathā dugdhādiṣu lobhe sati kathaṁ me dugdhādikaṁ bhaved iti tad-upāya-jijñāsāyāṁ tad-abhijñāpta-jana-kṛtopadeśa-vākyāpekṣā syāt |tataś ca gāṁ krīṇātu bhavān ity-ādi tad-upadeśa-vākyād eva gavānayana-tad-ghāsa-pradāna-tad-dohana-prakaraṇādikaṁ tata eva śikṣet, na tu svataḥ |yad uktam aṣṭama-skandhe—yathāgnim edhasy amṛtaṁ ca goṣubhuvy annam ambūdyamane ca vṛttim |yogair manuṣyā adhiyanti hi tvāṁguṇeṣu buddhyā kavayo vadanti ||
未能识别诗律
А затем, когда у бхакты с такой жаждой возникает вопрос, как обрести желанное чувство, ему уже нужны шастра и доводы: ведь путь к этому показывают лишь предписания шастры и доводы, изложенные в ней, и никак иначе. Так, если хочется молока, человек спрашивает: «Как мне его получить?» — и нуждается в наставлении знающего, надёжного человека: «Купите корову». Из таких наставлений он и узнаёт, как привести корову, кормить её травой, доить, — а не выдумывает сам. Как сказано в восьмой песни: «Как огонь добывают из дров, молоко — из коров, пищу — из земли, а пропитание — трудом, так и люди обретают Тебя средствами в этом мире, — говорят мудрецы».
c2ea1a9630b8 · 发布于 2026年9月28日 20:58:04 UTC
可用语言RU用方向键翻颂
Цитата — «Бхагаватам» 8.6.12. Жажда рождается без шастры, но шастра нужна, чтобы её утолить: хотеть молока можно и без учителя, а доить корову без него не научишься. Это главный довод против тех, кто считает рагануга-бхакти свободной от правил: правила здесь не причина пути, а его средство.