ततश् च क्षोभात् प्रोद्भावितधार्ष्ट्या गोष्ठाधीशम् अपि सेदं निर्दिष्टवती—
मया बाल्यान् नैव त्वयि गृहपताव् उद्धुरवचः
प्रयुक्तं किं त्व् अद्य प्रकटयितुम् इष्टं निशामय ।
कथं न त्वं सर्वैः सह सपदि गृह्णासि पृथुकं
कथं वा नान्येऽपि प्रतिहयम् अयन्ति व्रजपते ॥3॥
tataś ca kṣobhāt prodbhāvita-dhārṣṭyā goṣṭhādhīśam api sedaṁ nirdiṣṭavatī—
mayā bālyān naiva tvayi gṛha-patāv uddhura-vacaḥ
prayuktaṁ kiṁ tv adya prakaṭayitum iṣṭaṁ niśāmaya |
kathaṁ na tvaṁ sarvaiḥ saha sapadi gṛhṇāsi pṛthukaṁ
kathaṁ vā nānye’pi pratihayam ayanti vraja-pate ||3||
metre not identified
Тогда в смятении, осмелев, она велела даже владыке селения: «С юности я ни разу не сказала тебе, хозяину дома, дерзкого слова; но сегодня выслушай, что я хочу сказать: отчего ты со всеми не хватаешь сейчас же мальчика? Или отчего другие не идут навстречу коню, владыка Враджи?»
98478c880c42 · published Sep 24, 2026, 10:59:25 PM UTC
Available inRUPage between verses with