तद् एवम् अश्वदैतेये वपुषा लब्धद्वैते स्वरूपेण तु लब्धाद्वैते प्रमनसां विकीर्णसुमनसां सुमनसां कृष्णाभिप्रायम् अभिप्रयताम् उक्तिर् यथा—
आस्यं व्यादाः सपदि निखिलं मद्वपुस् त्वं
गरीतुं तत्राहं तत् परिकलयितुं तद्गले बाहुम् आधाम् ।
तेनैवासीर् यदि विगलितप्राणकस् तर्हि तावद्
गर्विन्न् अर्वन्न् अहह सहसा साहसं किं न्व् अकार्षीः ॥16॥
tad evam aśva-daiteye vapuṣā labdha-dvaite svarūpeṇa tu labdhādvaite pramanasāṁ vikīrṇa-sumanasāṁ sumanasāṁ kṛṣṇābhiprāyam abhiprayatām uktir yathā—
āsyaṁ vyādāḥ sapadi nikhilaṁ mad-vapus tvaṁ
garītuṁ tatrāhaṁ tat parikalayituṁ tad-gale bāhum ādhām |
tenaivāsīr yadi vigalita-prāṇakas tarhi tāvad
garvinn arvann ahaha sahasā sāhasaṁ kiṁ nv akārṣīḥ ||16||
Так, когда демон-конь телом раздвоился, а по своей сути обрёл недвойственность, боги с радостными сердцами, осыпая цветами и угадывая замысел Кришны, сказали так: „Ты разинул пасть, чтобы разом проглотить всё Моё тело; а Я, чтобы измерить её, вложил тебе в горло руку. Если ты от одного этого испустил дух, то зачем же ты, гордый конь, ах, сгоряча пустился в такое безрассудство?“
18d04d34a354 · published Sep 24, 2026, 10:59:25 PM UTC
Available inRUPage between verses with