श्रेयःसृतिं भक्तिम् उदस्य ते विभो, को वार्थ आप्तोऽभजतां स्वधर्मतः इति पुरेह भूमन् बहवोऽपि योगिनः इत्य् आदिभ्यो ज्ञानकर्मयोगादीनां प्रतिस्वफलसिद्ध्यै भक्तिम् अवश्यम् अपेक्षमाणानाम् इव भक्तेः स्वीयफलप्रेमसिद्ध्यै स्वप्नेऽपि न तत्तत्सापेक्षत्वम् । प्रत्युत—न ज्ञानं न च वैराग्यं प्रायः श्रेयो भवेद् इह इति धर्मान् सन्त्यज्य यः सर्वान् मां भजेत् स तु सत्तमः इत्य् आदिभ्यस् तस्याः सर्वथानन्यापेक्षित्वं किं वक्तव्यं तेषाम् एव ज्ञानकर्मयोगादीनां प्रातिस्वकेषु फलेष्व् अपि कदाचिद् आत्मना साद्यमानेषु न तत्तद्गन्धापेक्षत्वम् अपि । यद् उक्तम्—यत् कर्मभिर् यत् तपसा ज्ञानवैराग्यतश् च यत् इत्य् आदौ, सर्वं मद्भक्तियोगेन मद्भक्तो लभतेऽञ्जसा इति । तं विना तु तेषां—भगवद्भक्तिहीनस्य जातिः शास्त्रं जपस् तपः ।अप्राणस्यैव देहस्य मण्डनं लोकरञ्जनम् ॥इत्य् आदेर् वैफल्यायैव स्याद् इति । तस्याः परममहत्या अधीनत्वं तेषां सम्प्राणायैवास्ताम् । अपि तु कर्मयोगस्य कालदेशपात्रद्रव्यानुष्ठानशुद्ध्याद्यपेक्षा च तत्तत्स्मृतिप्रसिद्धैव । अस्यास् तु न तथा—न देशनियमस् तत्र न कालनियमस् तथा ।नोच्छिष्टादौ निषेधोऽस्ति हरेर् नामानि लुब्धक ॥ इत्य् आदेः
śreyaḥ-sṛtiṁ bhaktim udasya te vibho, ko vārtha āpto'bhajatāṁ sva-dharmataḥ iti pureha bhūman bahavo'pi yoginaḥ ity ādibhyo jñāna-karma-yogādīnāṁ pratisva-phala-siddhyai bhaktim avaśyam apekṣamāṇānām iva bhakteḥ svīya-phala-prema-siddhyai svapne'pi na tat-tat-sāpekṣatvam | pratyuta—na jñānaṁ na ca vairāgyaṁ prāyaḥ śreyo bhaved iha iti dharmān santyajya yaḥ sarvān māṁ bhajet sa tu sattamaḥ ity ādibhyas tasyāḥ sarvathānanyāpekṣitvaṁ kiṁ vaktavyaṁ teṣām eva jñāna-karma-yogādīnāṁ prātisvakeṣu phaleṣv api kadācid ātmanā sādyamāneṣu na tat-tad-gandhāpekṣatvam api | yad uktam—yat karmabhir yat tapasā jñāna-vairāgyataś ca yat ity ādau, sarvaṁ mad-bhakti-yogena mad-bhakto labhate'ñjasā iti | taṁ vinā tu teṣāṁ—bhagavad-bhakti-hīnasya jātiḥ śāstraṁ japas tapaḥ |aprāṇasyaiva dehasya maṇḍanaṁ loka-rañjanam ||ity āder vaiphalyāyaiva syād iti | tasyāḥ parama-mahatyā adhīnatvaṁ teṣāṁ samprāṇāyaivāstām | api tu karma-yogasya kāla-deśa-pātra-dravyānuṣṭhāna-śuddhy-ādy-apekṣā ca tat-tat-smṛti-prasiddhaiva | asyās tu na tathā—na deśa-niyamas tatra na kāla-niyamas tathā |nocchiṣṭādau niṣedho'sti harer nāmāni lubdhaka || ity ādeḥ
metre not identified
Слова «Отбросив преданность — путь к благу, о Владыка…», «Какая цель достигнута теми, кто не служит, своей дхармой?», «Прежде здесь, о Вездесущий, многие йоги…» и другие показывают: знание, дела, йога и прочее, чтобы принести каждый свой плод, непременно нуждаются в преданности; а преданность, чтобы принести свой плод — любовь, даже во сне не нуждается в них. Напротив: «Ни знание, ни отрешённость обычно не приносят здесь блага», «Кто, оставив все дхармы, служит Мне, тот лучший» — из этих и других слов ясна её полная независимость. Да что говорить: даже собственные плоды знания, дел, йоги и прочего, когда их порой приносит она сама, не нуждаются и в запахе этих путей. Как сказано: «Что делами, что подвижничеством, что знанием и отрешённостью… — всё это Мой преданный легко обретает йогой преданности Мне». А без неё, по словам «У лишённого преданности Бхагавану рождение, учёность, джапа и аскеза — как украшение на бездыханном теле, на потеху людям», они бесплодны. Пусть же они зависят от неё, величайшей, — ради того, чтобы ожить. Более того: путь дел нуждается в чистоте времени, места, исполнителя, вещей и обряда — это известно из смрити. У неё же не так: «Нет правил о месте, нет правил о времени, и нет запрета в нечистоте — для имён Хари, о охотник».
34c285e852d4 · published Sep 28, 2026, 3:35:09 PM UTC
Available inRUPage between verses with
Главная антитеза первого ливня: все пути нуждаются в преданности, а она ни в чём не нуждается. Цитаты — «Бхагаватам» 10.14.4, 1.5.17, 10.14.5, 11.20.31, 11.11.32, 11.20.32–33 и «Хари-бхакти-судходая» 3.11 (об украшенном трупе). Последняя строка — стих о святом имени, обращённый к охотнику (lubdhaka).