यथा नित्यं शास्त्रम् अधीयानस्य बटोः काले शास्त्रार्थप्रवेशे सति शास्त्रस्य रोचकत्वम् उत्पाद्यमानम् एव तं तत्र श्रमं नोपनयत्य् आसञ्जयति च । वस्तुतः सिद्धान्ते तु पैत्तिकवैगुण्येन दूषितायां रसनायां सिताया अरोचकत्वेऽपि सितैव तद्वैगुण्यनिरासकम् औषधम् इति विवेकिनः तस्या एव यथा मुहुर् अपसेवने कालेन स्वाद्वीयं स्वाद्वीयम् आभातीति तस्या एव रोचकत्वं तथैवाविद्यादिविदूषितस्य जीवान्तःकरणस्य श्रवणादिभक्त्या तद्दोषप्रशमे तस्यां रुचिर् उद्भवतीति
yathā nityaṁ śāstram adhīyānasya baṭoḥ kāle śāstrārtha-praveśe sati śāstrasya rocakatvam utpādyamānam eva taṁ tatra śramaṁ nopanayaty āsañjayati ca | vastutaḥ siddhānte tu paittika-vaiguṇyena dūṣitāyāṁ rasanāyāṁ sitāyā arocakatve'pi sitaiva tad-vaiguṇya-nirāsakam auṣadham iti vivekinaḥ tasyā eva yathā muhur apasevane kālena svādvīyaṁ svādvīyam ābhātīti tasyā eva rocakatvaṁ tathaivāvidyādi-vidūṣitasya jīvāntaḥ-karaṇasya śravaṇādi-bhaktyā tad-doṣa-praśame tasyāṁ rucir udbhavatīti
Как у ученика, постоянно изучающего науку, со временем, когда он проникает в её смысл, рождается к ней влечение — и оно уже не приводит его к усталости, а привязывает. А по сути дело так: языку, испорченному разлитием желчи, леденец не по вкусу, но сам же леденец — лекарство от этого расстройства; и у рассудительного, который постоянно его принимает, он со временем кажется всё слаще и слаще — вот и привлекательность самого леденца. Так же и у ума души, испорченного неведением и прочим, когда преданность — слушание и прочее — унимает его изъяны, появляется вкус к ней.
c0218f599fbb · publicado 28 sept 2026, 15:56:13 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Знаменитое сравнение из «Упадешамриты» Рупы (стих 7, есть в библиотеке): больному желтухой сахар кажется горьким, но сахар же его и лечит. Вкуса к имени нет не потому, что имя безвкусно, а потому, что язык болен.