“किं च, ऋणीभवामीति श्रीमुखवाण्या प्रभुवरेण विडम्बितोऽस्मीति मन्येऽहं । तत् किं करोमि ? पञ्च वा सप्ताष्टाथवा लक्षकोटयोऽपि यद्य् अपराधा भवेयुः, तद् अपि तां सम्प्रति क्षमयितुं धार्ष्ट्यम् आलम्बेत माम् । परार्धतोऽप्य् अधिकांस् तान् अवधारयामि ।“किं च, ते तेऽतिप्रबलाश् चिरन्तना भुक्तभोक्तव्यफला वर्तन्तां नाम । सम्प्रति पूर्वेद्युर् एव नीरदेन नीलनीरजेन नीलमणिना श्रीमदङ्गस्य, चन्द्रमसा श्रीमुखस्य, नवपल्लवेन श्रीचरणस्य, द्युतिम् उपमिमानेन मया दग्धसर्षपार्धेन कनकशिखरिणम् इव चणककणेन चिन्तामणिम् इव फेरुणा केशरिणम् इव मशकेन गरुत्मन्तम् इव समीकुर्वता दुर्बुद्धिना स्पष्टम् अपराद्धम् एवेत्य् अधुनैवावगतम् । तदा तु प्रभुम् अहं स्तौमीति स्वीयम् अविद्वत्त्वम् अपि कवित्वम् एतद् इति जनेष्व् अपि प्रख्यापितम् । अतः परन्तु मदीक्षणेन क्षणेन समीक्षितश्रीमूर्तिरूपेण वैभवेन जवेन तर्ज्यमाना धैर्यरहिता गौर् इव मे गौः श्रीमत्सौन्दर्यकल्पवल्लीम् उपमानरदनैर् दूषयितुं न प्रभविष्यति ।”इत्य् एवं बहुविधं शंसति तस्मिन्न् अतिप्रसन्नेन भगवता पुनर् अपि प्रेयस्यादिभावतस् तस्य यथासम्भवम् अभीप्सितं तादात्मिकतत्स्वविलासविलक्षितं श्रीवृन्दावनं कल्पशाखिनं महायोगपीठं स्वप्रेयसीवृन्दमुख्यां श्रीवृषभानुनन्दिनीं तत्सखीः श्रीललिताद्यास् तत्किङ्करीर् अपि स्ववयस्यान् श्रीसुबलादीन् स्वपाल्यमाना नैचिकीश् च श्रीयमुनां श्रीगोवर्धनं भाण्डीरं च नन्दीश्वरगिरिं तत्रत्यजनकजननीभ्रातृबन्धुदासादीन् सर्वान् एव व्रजौकसो रसोत्कर्षेण दर्शयित्वा तत्तदानन्दमहामोहतरङ्गिन्यां तं निमग्नीकृत्य स्वयं परिकरेणान्तर्धीयते
“kiṁ ca, ṛṇī-bhavāmīti śrī-mukha-vāṇyā prabhu-vareṇa viḍambito'smīti manye'haṁ | tat kiṁ karomi ? pañca vā saptāṣṭāthavā lakṣa-koṭayo'pi yady aparādhā bhaveyuḥ, tad api tāṁ samprati kṣamayituṁ dhārṣṭyam ālambeta mām | parārdhato'py adhikāṁs tān avadhārayāmi |“kiṁ ca, te te'tiprabalāś cirantanā bhukta-bhoktavya-phalā vartantāṁ nāma | samprati pūrvedyur eva nīradena nīla-nīrajena nīla-maṇinā śrīmad-aṅgasya, candramasā śrī-mukhasya, nava-pallavena śrī-caraṇasya, dyutim upamimānena mayā dagdha-sarṣapārdhena kanaka-śikhariṇam iva caṇaka-kaṇena cintāmaṇim iva pheruṇā keśariṇam iva maśakena garutmantam iva samīkurvatā durbuddhinā spaṣṭam aparāddham evety adhunaivāvagatam | tadā tu prabhum ahaṁ staumīti svīyam avidvattvam api kavitvam etad iti janeṣv api prakhyāpitam | ataḥ parantu mad-īkṣaṇena kṣaṇena samīkṣita-śrī-mūrti-rūpeṇa vaibhavena javena tarjyamānā dhairya-rahitā gaur iva me gauḥ śrīmat-saundarya-kalpa-vallīm upamāna-radanair dūṣayituṁ na prabhaviṣyati |”ity evaṁ bahu-vidhaṁ śaṁsati tasminn atiprasannena bhagavatā punar api preyasy-ādi-bhāvatas tasya yathā-sambhavam abhīpsitaṁ tādātmika-tat-sva-vilāsa-vilakṣitaṁ śrī-vṛndāvanaṁ kalpa-śākhinaṁ mahā-yoga-pīṭhaṁ sva-preyasī-vṛnda-mukhyāṁ śrī-vṛṣabhānu-nandinīṁ tat-sakhīḥ śrī-lalitādyās tat-kiṅkarīr api sva-vayasyān śrī-subalādīn sva-pālyamānā naicikīś ca śrī-yamunāṁ śrī-govardhanaṁ bhāṇḍīraṁ ca nandīśvara-giriṁ tatratya-janaka-jananī-bhrātṛ-bandhu-dāsādīn sarvān eva vrajaukaso rasotkarṣeṇa darśayitvā tat-tad-ānanda-mahā-moha-taraṅginyāṁ taṁ nimagnīkṛtya svayaṁ parikareṇāntardhīyate
metro no identificado
Более того, я думаю, что лучший из господ осмеял меня, сказав Своими устами: «Я становлюсь должником». Что же мне делать? Даже если бы оскорблений было пять, семь, восемь или сотни тысяч и миллионы, дерзость овладела бы мной, чтобы теперь же вымолить прощение; а я насчитываю их больше парардхи. Да пусть уж остаются те давние, очень сильные, чьи плоды вкушены и будут вкушаться. Но лишь теперь я понял, что только вчера, неразумный, явно оскорбил Тебя: сравнивал сияние Твоего прекрасного тела с тучей, синим лотосом, сапфиром, Твоего лица — с луной, Твоих стоп — с молодым побегом; уравнивал, будто золотую гору — с половинкой горелого горчичного зёрнышка, камень желаний — с крупинкой нута, льва — с шакалом, Гаруду — с комаром. Тогда я думал: «Я славлю Господа», — и выставлял своё невежество перед людьми, будто это поэзия. Но отныне моя речь, как корова, мигом устрашённая великолепием Твоего образа, который мои глаза увидели на миг, лишится смелости и не посмеет портить зубами сравнений лиану желаний Твоей красоты». Пока он так говорит на все лады, очень довольный Бхагаван снова, по его чувству — возлюбленной и прочим — и насколько возможно, показывает ему в полноте расы всё желанное: Шри Вриндаван, отмеченный такими Его играми, древо желаний, великую Йога-питху, первую среди Своих возлюбленных — Шри дочь Вришабхану, её подруг — Шри Лалиту и других, её служанок, Своих друзей — Шри Субалу и других, пасомых Им коров, Шри Ямуну, Шри Говардхану, Бхандиру и холм Нандишвару, отца, мать, братьев, родню, слуг и прочих, живущих там, — всех жителей Враджа; и, погрузив его в реку великого забытья от этого блаженства, сам вместе со спутниками исчезает.
7d20927f6b94 · publicado 28 sept 2026, 16:10:05 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Покаяние поэта: вся традиционная образность — туча, лотос, луна — перед живым Кришной оказывается оскорблением, горелым зёрнышком рядом с золотой горой. Go — и «корова», и «речь»: корова-речь больше не посмеет щипать лиану Его красоты. Парардха — число с семнадцатью нулями.
Затем Кришна показывает ему весь Врадж, по его чувству, — и скрывается. Йога-питха — место у Говиндаджи во Вриндаване, средоточие игр; Бхандира — баньян в лесу, Нандишвара — холм Нанды в Нандаграме.