अनन्तरं निपततस्तमनसोऽस्तमनसो रवमाश्रुत्य श्रुत्यरञ्जकं सर्व एव जनास्तद्वेदनावेदनावेदनातुरा इव धावमाना धावमानाकुलमानसास्त्वरितमेव तदुपकण्ठमुत्कण्ठमुत्ससृपुः । उपसृत्य च “अहो किमिदमाकस्मिकं नः सङ्कटम्, यदिदं प्रभूतकालमेवंविधमेव निर्व्याहतमेव निस्पन्दमेव भवनमध्ये मङ्गलभूतमिव वरीवृत्यते कस्मादकस्मादद्य विना विनाशसामग्रीं विपर्यस्तं शकटम्, कथं वा सुसम्पन्नसुकृतपरिपाकस्य पाकस्य शयनतलं परिपत्य परितः परितस्थुषां घटादीनां कतमदपि मदपिच्छिल इवावयवे न लग्नमिति, व्रजपुरेश्वर! शुभवतो भवतो निखिलसभार्यस्य सभार्यस्य कीदृशं स्तवकीदृशं स्तवनार्हं भागधेयम्” इति च ब्रुवाणेषु तेषु, तदभ्यर्णसमुपस्थिताः शिशवो यथावलोचितं बलोचितं कलस्वरम्, “अनेनसाऽनेनसाक्रोशं नाम रुदता मरुदताण्डवितकमलकोरकाचरणौ चरणौ समुदस्यतास्य तादवस्थ्यं विघटितं घटितं च भूमौ निपतनम्” इति यदोक्तवन्तस्तदा न केऽपि श्रद्दधिरे दधिरे तु मनसा किमप्यलक्ष्यं कारणमिति ॥4॥
anantaraṁ nipatatastamanaso'stamanaso ravamāśrutya śrutyarañjakaṁ sarva eva janāstadvedanāvedanā-vedanāturā iva dhāvamānā dhāvamānākulamānasāstvaritameva tadupakaṇṭhamutkaṇṭhamutsasṛpuḥ | upasṛtya ca “aho kimidamākasmikaṁ naḥ saṅkaṭam, yadidaṁ prabhūtakālamevaṁvidhameva nirvyāhatameva nispandameva bhavanamadhye maṅgalabhūtamiva varīvṛtyate kasmādakasmādadya vinā vināśasāmagrīṁ viparyastaṁ śakaṭam, kathaṁ vā susampannasukṛtaparipākasya pākasya śayanatalaṁ paripatya paritaḥ paritasthuṣāṁ ghaṭādīnāṁ katamadapi madapicchila ivāvayave na lagnamiti, vrajapureśvara! śubhavato bhavato nikhilasabhāryasya sabhāryasya kīdṛśaṁ stavakīdṛśaṁ stavanārhaṁ bhāgadheyam” iti ca bruvāṇeṣu teṣu, tadabhyarṇasamupasthitāḥ śiśavo yathāvalocitaṁ balocitaṁ kalasvaram, “anenasā'nenasākrośaṁ nāma rudatā marudatāṇḍavitakamalakorakācaraṇau caraṇau samudasyatāsya tādavasthyaṁ vighaṭitaṁ ghaṭitaṁ ca bhūmau nipatanam” iti yadoktavantastadā na ke'pi śraddadhire dadhire tu manasā kimapyalakṣyaṁ kāraṇamiti ||4||
Услышав грохот её падения, все люди, будто сами ощутив боль от удара, в тревоге сбежались к ней и говорили: «Ах, что за внезапная беда! Столько времени эта телега стояла в доме, как благое знамение, неподвижно, — и вот сегодня вдруг, без всякой причины, перевернулась! И как это ни один кувшин, упав на ложе, не задел младенца, плода созревших добрых дел? Владыка Враджа, благословен ты со всей семьёй и супругой — какой же достойной хвалы удачей!» Тут стоявшие рядом дети по-детски сказали то, что видели: «Это он, безгрешный, плакал и брыкнул ножками, похожими на бутоны лотоса, колеблемые ветром, — вот она и опрокинулась и упала на землю». Но никто не поверил, хотя в душе все подумали о какой-то невидимой причине.
cb6e31ef3938 · प्रकाशित 28 सित॰ 2026, 10:32:51 pm UTC
उपलब्ध भाषाएँRUश्लोक बदलें इन कुंजियों से
Дети видели правду, но взрослые не поверили (ШБ 10.7.8–9).