चतुरो वार्षिकान्मासान्मौनं चैव समाचरेत् । स च विष्णुपुरं गच्छेद्ब्राह्मं च तदनन्तरम्
मौनभोजी नरो यस्तु कदाचिन्नावसीदति । मौनेन भुञ्जमानास्तु राक्षसास्त्रिदिवं गताः
कृमिकीटसमायुक्तं पक्वान्नमशुचि भवेत् । गवां मांससमं ज्ञेयमन्नं तच्च द्विजोत्तम
तदन्नमशुचि ज्ञेयं ग्रसते मानुषो यदि । एतद्वै भोजनं प्रोक्तं राक्षसानां प्रियं सदा
तोषितो हि पुरा ब्रह्मा तेन दत्तं महात्मना । मौनेन भोजयित्वा तु स्वर्गं प्राप्ता न संशयः
सञ्जल्पन्भुञ्जते यस्तु तेनान्नमशुचि भवेत् । पापं स केवलं भुङ्क्ते तस्मान्मौनं समाचरेत्
उपवाससमं भोज्यं ज्ञेयं मौनेन नारद । पञ्चप्राणाहुतीर्यस्तु मौनभोजी नरोत्तमः
पञ्च वै पातकान्यस्य नश्यन्ति नात्र संशयः । न कुर्यात्संहितं वस्त्रं पितृकर्मणि वाडव
अशुच्यङ्गे स्थितं चैव वस्त्रं तदशुचि भवेत् । कटिपृष्ठस्थिते वस्त्रे पुरीषं कुरुते तु यः
मूत्रं वा मैथुनं वापि तद्वस्त्रं परिवर्जयेत् । पितृकर्मविशेषेण वर्जनीयं च वाडव
सर्वदा च मुने प्राज्ञैर्देवार्चा चक्रपाणिनः । कर्तव्या च विशेषेण शुचिभिर्विजितेन्द्रियैः
सम्प्रसुप्ते हृषीकेशे तृणशाककुसुम्भिकाः । संहितानि च वस्त्राणि वर्जितानि प्रयत्नतः
caturo vārṣikānmāsānmaunaṃ caiva samācaret | sa ca viṣṇupuraṃ gacchedbrāhmaṃ ca tadanantaram
maunabhojī naro yastu kadācinnāvasīdati | maunena bhuñjamānāstu rākṣasāstridivaṃ gatāḥ
kṛmikīṭasamāyuktaṃ pakvānnamaśuci bhavet | gavāṃ māṃsasamaṃ jñeyamannaṃ tacca dvijottama
tadannamaśuci jñeyaṃ grasate mānuṣo yadi | etadvai bhojanaṃ proktaṃ rākṣasānāṃ priyaṃ sadā
toṣito hi purā brahmā tena dattaṃ mahātmanā | maunena bhojayitvā tu svargaṃ prāptā na saṃśayaḥ
sañjalpanbhuñjate yastu tenānnamaśuci bhavet | pāpaṃ sa kevalaṃ bhuṅkte tasmānmaunaṃ samācaret
upavāsasamaṃ bhojyaṃ jñeyaṃ maunena nārada | pañcaprāṇāhutīryastu maunabhojī narottamaḥ
pañca vai pātakānyasya naśyanti nātra saṃśayaḥ | na kuryātsaṃhitaṃ vastraṃ pitṛkarmaṇi vāḍava
aśucyaṅge sthitaṃ caiva vastraṃ tadaśuci bhavet | kaṭipṛṣṭhasthite vastre purīṣaṃ kurute tu yaḥ
mūtraṃ vā maithunaṃ vāpi tadvastraṃ parivarjayet | pitṛkarmaviśeṣeṇa varjanīyaṃ ca vāḍava
sarvadā ca mune prājñairdevārcā cakrapāṇinaḥ | kartavyā ca viśeṣeṇa śucibhirvijitendriyaiḥ
samprasupte hṛṣīkeśe tṛṇaśākakusumbhikāḥ | saṃhitāni ca vastrāṇi varjitāni prayatnataḥ
Кто, сам себе готовящий, вкушает четыре месяца, тот десять тысяч лет величается в мире Индры. Четыре дождевых месяца пусть соблюдает он молчание — и идёт он в град Вишну, а затем и в Брахмов. Вкушающий в молчании никогда не изнемогает; молчанием вкушавшие ракшасы ушли в третье небо. Варёная пища с червями и насекомыми становится нечистой; ту пищу, о лучший из дваждырождённых, должно считать равной мясу коров. Ту пищу должно знать нечистой, если поглощает её человек: она названа яством, всегда милым ракшасам. Ибо в древности был удовлетворён Брахма, и им, великим душою, дано было: накормив в молчании, достигли они неба. Кто вкушает, беседуя, у того пища становится нечистой: он вкушает только грех, — потому пусть соблюдает молчание. Трапезу в молчании, о Нарада, должно считать равной посту. Лучший из людей, вкушающий в молчании, совершает пять возлияний пранам; и пять грехов его гибнут, в том нет сомнения. Не должно надевать сшитое одеяние при обряде предкам, о брахман. Одеяние, бывшее на нечистом теле, становится нечистым; при одеянии, бывшем на пояснице, если совершает он испражнение…
18a9d40d182a · प्रकाशित 3 सित॰ 2026, 4:13:55 am UTC
उपलब्ध भाषाएँRUश्लोक बदलें इन कुंजियों से
О ракшасах сказано мимоходом и без объяснений: они ушли на небо тем, что кормили и ели в молчании. Одно правило, соблюдённое теми, кому оно и не предписано, оказалось достаточным. Сама же трапеза в молчании приравнена к посту — не потому, что человек ест меньше, а потому, что ест, ни на что не отвлекаясь.