एकदा जनको राजा योगेनासून्समत्यजत् । तदा विमानं सम्प्राप्तं किङ्किणीजालभूषितम्
तदारुह्य गतो राजा सेवकैरूढदेहवान् । मार्गे जगाम धर्मस्य संयमिन्याः पुरोऽन्तिके
तदा नरककोटीषु पीड्यन्ते पापकारिणः । जनकस्याङ्गपवनं प्राप्य सौख्यं प्रपेदिरे
निरये दाहजा पीडा जातैषां सुखकारिणी । महादुःखं तदा नष्टं जनकस्याङ्गवायुना
तदा तं निर्गतं दृष्ट्वा जन्तवः पापपीडिताः । अत्यन्तं चुक्रुशुर्भीतास्तद्वियोगमनिच्छवः
ऊचुस्ते करुणां वाचं मा गच्छ सुकृतिन्नितः । त्वदङ्गवायुसंस्पर्शात्सुखिनः स्याम पीडिताः
इति वाक्यं समाकर्ण्य राजा परमधार्मिकः । मानसे चिन्तयामास करुणापूरपूरितः
चेन्मत्तः प्राणिनां सौख्यं भवेदिह तदा पुनः । अत्रैव च पुरे स्थास्ये स्वर्ग एष मनोरमः
एवं कृत्वा नृपस्तस्थौ तत्रैव निरयाग्रतः । विदधत्प्राणिनां सौख्यमनुकम्पितमानसः
तत्र धर्मस्तु सम्प्राप्तो निरयद्वारि दुःखदे । कारयन्यातनास्तीव्रा नानापातककारिणाम्
तदा ददर्श राजानं जनकं द्वारि संस्थितम् । विमानेन महापुण्यकारिणं दयया युतम्
तमुवाच प्रेतपतिर्जनकं स हसन्गिरा । राजन्कुतस्त्वं सम्प्राप्तः सर्वधर्मशिरोमणिः
एतत्स्थानं पातकिनां दुष्टानां प्राणघातिनाम् । नायान्ति पुरुषा भूप त्वादृशाः पुण्यकारिणः । अत्रायान्ति नरास्ते वै ये परद्रोहतत्पराः । परापवादनिरताः परद्रव्यपरायणाः
यो वै कलत्रं धर्मिष्ठं निजसेवापरायणम् । अपराधादृते जह्यात्स नरोऽत्र समाव्रजेत्
मित्रं वञ्चयते यस्तु धनलोभेन लोभितः । आगत्यात्र नरः पीडां मत्तः प्राप्नोति दारुणाम्
ekadā janako rājā yogenāsūnsamatyajat | tadā vimānaṃ samprāptaṃ kiṅkiṇījālabhūṣitam
tadāruhya gato rājā sevakairūḍhadehavān | mārge jagāma dharmasya saṃyaminyāḥ puro'ntike
tadā narakakoṭīṣu pīḍyante pāpakāriṇaḥ | janakasyāṅgapavanaṃ prāpya saukhyaṃ prapedire
niraye dāhajā pīḍā jātaiṣāṃ sukhakāriṇī | mahāduḥkhaṃ tadā naṣṭaṃ janakasyāṅgavāyunā
tadā taṃ nirgataṃ dṛṣṭvā jantavaḥ pāpapīḍitāḥ | atyantaṃ cukruśurbhītāstadviyogamanicchavaḥ
ūcuste karuṇāṃ vācaṃ mā gaccha sukṛtinnitaḥ | tvadaṅgavāyusaṃsparśātsukhinaḥ syāma pīḍitāḥ
iti vākyaṃ samākarṇya rājā paramadhārmikaḥ | mānase cintayāmāsa karuṇāpūrapūritaḥ
cenmattaḥ prāṇināṃ saukhyaṃ bhavediha tadā punaḥ | atraiva ca pure sthāsye svarga eṣa manoramaḥ
evaṃ kṛtvā nṛpastasthau tatraiva nirayāgrataḥ | vidadhatprāṇināṃ saukhyamanukampitamānasaḥ
tatra dharmastu samprāpto nirayadvāri duḥkhade | kārayanyātanāstīvrā nānāpātakakāriṇām
tadā dadarśa rājānaṃ janakaṃ dvāri saṃsthitam | vimānena mahāpuṇyakāriṇaṃ dayayā yutam
tamuvāca pretapatirjanakaṃ sa hasangirā | rājankutastvaṃ samprāptaḥ sarvadharmaśiromaṇiḥ
etatsthānaṃ pātakināṃ duṣṭānāṃ prāṇaghātinām | nāyānti puruṣā bhūpa tvādṛśāḥ puṇyakāriṇaḥ | atrāyānti narāste vai ye paradrohatatparāḥ | parāpavādaniratāḥ paradravyaparāyaṇāḥ
yo vai kalatraṃ dharmiṣṭhaṃ nijasevāparāyaṇam | aparādhādṛte jahyātsa naro'tra samāvrajet
mitraṃ vañcayate yastu dhanalobhena lobhitaḥ | āgatyātra naraḥ pīḍāṃ mattaḥ prāpnoti dāruṇām
«„Здесь же приводят это древнее сказание — дивное, случившееся некогда с Джанакой в городе Дхармараджи. Однажды царь Джанака йогой оставил дыхание жизни; тогда прибыл воздушный корабль, украшенный сетью бубенцов. Взойдя [на него], ушёл он, с телом, поднятым слугами; на пути пошёл он близ города Дхармы — Самьямани. Там в мириадах адов мучимы творящие грех; обретя ветер от тела Джанаки, они обрели отраду. Мука, рождённая жжением, в аду стала у них дающей счастье; великое страдание исчезло от ветра его тела. Увидев его уходящим, существа, терзаемые грехом, крайне возопили, устрашённые, не желающие разлуки с ним. Они сказали жалобную речь: «Не уходи отсюда, о праведник! От касания ветра твоего тела мы, мучимые, да будем счастливы». Услышав это слово, в высшей мере праведный царь помыслил в уме, полный потока сострадания: «Если от меня будет отрада существам здесь — тогда останусь я именно здесь, в этом городе; это чарующее небо». Решив так, царь остался там же, перед адом, творя отраду существам, с состраждущим сердцем. Туда явился Дхарма — у врат ада, дающих горе, велящий творить жестокие мучения творящим разные грехи. И увидел он царя Джанаку, стоящего у врат на воздушном корабле, творящего великую заслугу, наделённого состраданием. Владыка усопших сказал Джанаке, смеясь: «О царь, откуда ты пришёл, венец всех дхарм? Это место грешников, злодеев, убийц; не приходят сюда, о царь, люди, подобные тебе, творящие заслугу. Сюда приходят те люди, что преданы вражде к другим, радуются хуле на других, привязаны к чужому добру.»“»
ad97ecaed187 · опубликовано 3 сент. 2026 г., 04:13:46 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Джанака остаётся у ада не по подвигу и не по обету — он просто не может уйти, когда от одного его присутствия кому-то легче. Небом он называет место, где мучаются: «это чарующее небо». Яма встречает его смехом, и в смехе этом — недоумение: сюда таких не приводят.