वैशंपायन उवाच
एवम् उक्तः स बीभत्सुर् मातुलेन परंतपः ॥
दुर्मना दीनमनसं वसुदेवम् उवाच ह ॥
नाहं वृष्णिप्रवीरेण मधुभिश् चैव मातुल ॥
विहीनां पृथिवीं द्रष्टुं शक्तश् चिरम् इह प्रभो ॥
राजा च भीमसेनश् च सहदेवश् च पाण्डवः ॥
नकुलो याज्ञसेनी च षड् एकमनसो वयम् ॥
राज्ञः संक्रमणे चापि कालो ऽयं वर्तते ध्रुवम् ॥
तम् इमं विद्धि संप्राप्तं कालं कालविदां वर ॥
सर्वथा वृष्णिदारांस् तु बालवृद्धांस् तथैव च ॥
नयिष्ये परिगृह्याहम् इन्द्रप्रस्थम् अरिंदम ॥
vaiśaṃpāyana uvāca
evam uktaḥ sa bībhatsur mātulena paraṃtapaḥ ||
durmanā dīnamanasaṃ vasudevam uvāca ha ||
nāhaṃ vṛṣṇipravīreṇa madhubhiś caiva mātula ||
vihīnāṃ pṛthivīṃ draṣṭuṃ śaktaś ciram iha prabho ||
rājā ca bhīmasenaś ca sahadevaś ca pāṇḍavaḥ ||
nakulo yājñasenī ca ṣaḍ ekamanaso vayam ||
rājñaḥ saṃkramaṇe cāpi kālo 'yaṃ vartate dhruvam ||
tam imaṃ viddhi saṃprāptaṃ kālaṃ kālavidāṃ vara ||
sarvathā vṛṣṇidārāṃs tu bālavṛddhāṃs tathaiva ca ||
nayiṣye parigṛhyāham indraprastham ariṃdama ||
Vaishampayana said: Thus addressed by his maternal uncle, Bibhatsu, the chastiser of enemies, was overcome with grief and wept, thinking of Janardana — and he understood then, O Bharata, that the time of this whole world had run its course.
3baa1fee64f2 · 发布于 2026年6月21日 01:35:00 UTC
可用语言RUEN用方向键翻颂
Arjuna perceives that Krishna's departure heralds the end of the world's allotted span. His grief is not merely personal — he grasps the cosmic dimension of the event: with Janardana's passing, an entire age draws to its close.