Вибхишана
तयोस् तदा सादितयो रणाग्रे; मुमोह सैन्यं हरियूथपानाम् । सुग्रीवनीलाङ्गदजाम्बवन्तो; न चापि किं चित् प्रतिपेदिरे ते ॥
ततो विषण्णं समवेक्ष्य सैन्यं; विभीषणो बुद्धिमतां वरिष्ठः । उवाच शाखामृगराजवीरान्; आश्वासयन्न् अप्रतिमैर् वचोभिः ॥
मा भैष्ट नास्त्य् अत्र विषादकालो; यद् आर्यपुत्राव् अवशौ विषण्णौ । स्वयम्भुवो वाक्यम् अथोद्वहन्तौ; यत् सादिताव् इन्द्रजिदस्त्रजालैः ॥
तस्मै तु दत्तं परमास्त्रम् एतत्; स्वयम्भुवा ब्राह्मम् अमोघवेगम् । तन् मानयन्तौ यदि राजपुत्रौ; निपातितौ को ऽत्र विषादकालः ॥
ब्राह्मम् अस्त्रं तदा धीमान् मानयित्वा तु मारुतिः । विभीषणवचः श्रुत्वा हनूमांस् तम् अथाब्रवीत् ॥
एतस्मिन् निहते सैन्ये वानराणां तरस्विनाम् । यो यो धारयते प्राणांस् तं तम् आश्वासयावहे ॥
ताव् उभौ युगपद् वीरौ हनूमद् राक्षसोत्तमौ । उल्काहस्तौ तदा रात्रौ रणशीर्षे विचेरतुः ॥
छिन्नलाङ्गूलहस्तोरुपादाङ्गुलि शिरो धरैः । स्रवद्भिः क्षतजं गात्रैः प्रस्रवद्भिः समन्ततः ॥
पतितैः पर्वताकारैर् वानरैर् अभिसंकुलाम् । शस्त्रैश् च पतितैर् दीप्तैर् ददृशाते वसुंधराम् ॥
tayos tadā sāditayo raṇāgre; mumoha sainyaṃ hariyūthapānām | sugrīvanīlāṅgadajāmbavanto; na cāpi kiṃ cit pratipedire te ||
tato viṣaṇṇaṃ samavekṣya sainyaṃ; vibhīṣaṇo buddhimatāṃ variṣṭhaḥ | uvāca śākhāmṛgarājavīrān; āśvāsayann apratimair vacobhiḥ ||
mā bhaiṣṭa nāsty atra viṣādakālo; yad āryaputrāv avaśau viṣaṇṇau | svayambhuvo vākyam athodvahantau; yat sāditāv indrajidastrajālaiḥ ||
tasmai tu dattaṃ paramāstram etat; svayambhuvā brāhmam amoghavegam | tan mānayantau yadi rājaputrau; nipātitau ko 'tra viṣādakālaḥ ||
brāhmam astraṃ tadā dhīmān mānayitvā tu mārutiḥ | vibhīṣaṇavacaḥ śrutvā hanūmāṃs tam athābravīt ||
etasmin nihate sainye vānarāṇāṃ tarasvinām | yo yo dhārayate prāṇāṃs taṃ tam āśvāsayāvahe ||
tāv ubhau yugapad vīrau hanūmad rākṣasottamau | ulkāhastau tadā rātrau raṇaśīrṣe viceratuḥ ||
chinnalāṅgūlahastorupādāṅguli śiro dharaiḥ | sravadbhiḥ kṣatajaṃ gātraiḥ prasravadbhiḥ samantataḥ ||
patitaiḥ parvatākārair vānarair abhisaṃkulām | śastraiś ca patitair dīptair dadṛśāte vasuṃdharām ||
未能识别诗律
Когда Рама и Лакшмана были поражены на переднем краю битвы, войско вождей обезьяньих отрядов оцепенело; Сугрива, Нила, Ангада и Джамбаван уже ничего не понимали. Тогда Вибхишана, лучший из мудрых, увидев войско унылым, стал утешать героев царя обезьян несравненными словами: «Не бойтесь. Сейчас не время для уныния. Благородные царевичи беспомощны и повержены потому, что принимают слово Самосущего: они поражены сетями оружий Индраджита. Это высшее брахмическое оружие безошибочной скорости дано ему Самосущим. Если два царевича, почитая его, повержены, то какое здесь место унынию?» Мудрый сын Марута, почтив оружие Брахмы и услышав слова Вибхишаны, сказал ему: «В этом поражённом войске стремительных ванаров давай утешим каждого, кто ещё удерживает жизнь». Тогда оба героя, Хануман и лучший ракшас, с факелами в руках ходили ночью по полю битвы. Они увидели землю, заполненную гороподобными павшими ванарами, телами с отрубленными хвостами, руками, бёдрами, ногами, пальцами и головами, истекающими кровью со всех сторон, а также упавшим сияющим оружием.
e0d893590ab9 · 发布于 2026年6月22日 00:00:00 UTC
可用语言RU用方向键翻颂
Вибхишана сразу возвращает войску правильное понимание: Рама и Лакшмана не побеждены слабостью, они чтят силу оружия Брахмы. Такая трезвость спасает от отчаяния и открывает путь к служению тем, кто ещё жив.