ततो वृद्धम् उपागम्य नियमेनाभ्यवादयत् । गृह्य जाम्बवतः पादौ हनूमान् मारुतात्मजः ॥
श्रुत्वा हनुमतो वाक्यं तथापि व्यथितेन्द्रियः । पुनर्जातम् इवात्मानं स मेने ऋक्षपुंगवः ॥
ततो ऽब्रवीन् महातेजा हनूमन्तं स जाम्बवान् । आगच्छ हरिशार्दूलवानरांस् त्रातुम् अर्हसि ॥
नान्यो विक्रमपर्याप्तस् त्वम् एषां परमः सखा । त्वत्पराक्रमकालो ऽयं नान्यं पश्यामि कञ् चन ॥
ऋक्षवानरवीराणाम् अनीकानि प्रहर्षय । विशल्यौ कुरु चाप्य् एतौ सादितौ रामलक्ष्मणौ ॥
गत्वा परमम् अध्वानम् उपर्य् उपरि सागरम् । हिमवन्तं नगश्रेष्ठं हनूमन् गन्तुम् अर्हसि ॥
ततः काञ्चनम् अत्युग्रम् ऋषभं पर्वतोत्तमम् । कैलासशिखरं चापि द्रक्ष्यस्य् अरिनिषूदन ॥
तयोः शिखरयोर् मध्ये प्रदीप्तम् अतुलप्रभम् । सर्वौषधियुतं वीर द्रक्ष्यस्य् औषधिपर्वतम् ॥
तस्य वानरशार्दूलचतस्रो मूर्ध्नि संभवाः । द्रक्ष्यस्य् ओषधयो दीप्ता दीपयन्त्यो दिशो दश ॥
मृतसंजीवनीं चैव विशल्यकरणीम् अपि । सौवर्णकरणीं चैव संधानीं च महौषधीम् ॥
ताः सर्वा हनुमन् गृह्य क्षिप्रम् आगन्तुम् अर्हसि । आश्वासय हरीन् प्राणैर् योज्य गन्धवहात्मजः ॥
श्रुत्वा जाम्बवतो वाक्यं हनूमान् हरिपुंगवः । आपूर्यत बलोद्धर्षैस् तोयवेगैर् इवार्णवः ॥
tato vṛddham upāgamya niyamenābhyavādayat | gṛhya jāmbavataḥ pādau hanūmān mārutātmajaḥ ||
śrutvā hanumato vākyaṃ tathāpi vyathitendriyaḥ | punarjātam ivātmānaṃ sa mene ṛkṣapuṃgavaḥ ||
tato 'bravīn mahātejā hanūmantaṃ sa jāmbavān | āgaccha hariśārdūlavānarāṃs trātum arhasi ||
nānyo vikramaparyāptas tvam eṣāṃ paramaḥ sakhā | tvatparākramakālo 'yaṃ nānyaṃ paśyāmi kañ cana ||
ṛkṣavānaravīrāṇām anīkāni praharṣaya | viśalyau kuru cāpy etau sāditau rāmalakṣmaṇau ||
gatvā paramam adhvānam upary upari sāgaram | himavantaṃ nagaśreṣṭhaṃ hanūman gantum arhasi ||
tataḥ kāñcanam atyugram ṛṣabhaṃ parvatottamam | kailāsaśikharaṃ cāpi drakṣyasy ariniṣūdana ||
tayoḥ śikharayor madhye pradīptam atulaprabham | sarvauṣadhiyutaṃ vīra drakṣyasy auṣadhiparvatam ||
tasya vānaraśārdūlacatasro mūrdhni saṃbhavāḥ | drakṣyasy oṣadhayo dīptā dīpayantyo diśo daśa ||
mṛtasaṃjīvanīṃ caiva viśalyakaraṇīm api | sauvarṇakaraṇīṃ caiva saṃdhānīṃ ca mahauṣadhīm ||
tāḥ sarvā hanuman gṛhya kṣipram āgantum arhasi | āśvāsaya harīn prāṇair yojya gandhavahātmajaḥ ||
śrutvā jāmbavato vākyaṃ hanūmān haripuṃgavaḥ | āpūryata baloddharṣais toyavegair ivārṇavaḥ ||
Тогда Хануман, сын Марута, подошёл к старцу, почтительно поклонился и взял стопы Джамбавана. Услышав голос Ханумана, бык медведей, хотя его чувства были потрясены, почувствовал себя словно заново рождённым. Великосияющий Джамбаван сказал Хануману: «Подойди, тигр обезьян. Ты должен спасти ванаров. Нет другого, чьей доблести было бы достаточно; ты их высший друг. Сейчас время твоей доблести, и никого другого я не вижу. Обрадуй войска героев медведей и ванаров, и сделай Раму и Лакшману, этих двух поражённых, свободными от стрел. Пройдя великий путь над самим морем, ты, Хануман, должен отправиться к Химавану, лучшей из гор. Затем ты увидишь золотую, чрезвычайно грозную лучшую гору Ришабху и вершину Кайласы. Между этими двумя вершинами, герой, ты увидишь сияющую гору трав несравненного блеска, наполненную всеми целебными растениями. На её вершине, тигр ванаров, ты увидишь четыре сияющие травы, освещающие десять сторон: Мритасандживани, Вишальякарани, Сауварнакарани и великую Сандхани. Взяв их все, Хануман, ты должен быстро вернуться и утешить обезьян, вновь соединив их с жизнью, о сын несущего запахи». Услышав слова Джамбавана, Хануман, бык обезьян, наполнился подъёмом силы, как океан наполняется потоками вод.
f36ab9b582d5 · 发布于 2026年6月22日 00:00:00 UTC
可用语言RU用方向键翻颂
Джамбаван не просто просит помощи; он пробуждает в Ханумане его собственную природу служения. Когда слуга слышит точное поручение ради Рамы, скрытая сила поднимается как океан.