यः श्रीपर्यन्तयाच्यान्वितिर् इह पशुपश्रेणिबन्धुर् यशोदानन्द स्वीयाङ्गजातः सुबलमुखसखः किं च राधादिकान्तः । स श्रीगोपालनामा सुरभिकुलमहः पालयन् दिव्यकेलिर् नक्तं रासादिलीलाललिततमगतिः सर्वदा स्याद् गतिर् नः ॥
yaḥ śrī-paryanta-yācyānvitir iha paśupa-śreṇi-bandhur yaśodānanda- svīyāṅga-jātaḥ subala-mukha-sakhaḥ kiṃ ca rādhādi-kāntaḥ | sa śrī-gopāla-nāmā surabhi-kula-mahaḥ pālayan divya-kelir naktaṃ rāsādi-līlā-lalitatama-gatiḥ sarvadā syād gatir naḥ ||
Тот, кого молит сама Шри; кто здесь родня пастушьему роду и рождён из тела Яшоды и Нанды как их собственный; чьи друзья — Субала и прочие, а возлюбленные — Радха и прочие; тот, чьё имя Шри Гопала, величие коровьего рода, пастух и затейник дивных игр, чья поступь всего прелестнее ночью, в раса-лиле, — да будет он всегда нашим прибежищем.
000000000000 · published Jan 1, 1970, 12:00:00 AM UTC
Available inRUPage between verses with
Имена перечислены по возрастанию близости: от Шри, которая молит, до Радхи, которая любит. Прибежищем назван не владыка, а пастух.