Сита
यथायं माम् अभिक्रुद्धः समभिद्रवति स्वयम् । वधिष्यति सनाथां माम् अनाथाम् इव दुर्मतिः ॥
बहुशश् चोदयाम् आस भर्तारं माम् अनुव्रताम् । भार्या भव रमस्येति प्रत्याख्यातो ऽभवन् मया ॥
सो ऽयं माम् अनुपस्थानाद् व्यक्तं नैराश्यम् आगतः । क्रोधमोहसमाविष्टो निहन्तुं मां समुद्यतः ॥
अथ वा तौ नरव्याघ्रौ भ्रातरौ रामलक्ष्मणौ । मन्निमित्तम् अनार्येण समरे ऽद्य निपातितौ । अहो धिन् मन्निमित्तो ऽयं विनाशो राजपुत्रयोः ॥
हनूमतो हि तद्वाक्यं न कृतं क्षुद्रया मया । यद्य् अहं तस्य पृष्ठेन तदायासम् अनिन्दिता । नाद्यैवम् अनुशोचेयं भर्तुर् अङ्कगता सती ॥
मन्ये तु हृदयं तस्याः कौसल्यायाः फलिष्यति । एकपुत्रा यदा पुत्रं विनष्टं श्रोष्यते युधि ॥
सा हि जन्म च बाल्यं च यौवनं च महात्मनः । धर्मकार्याणि रूपं च रुदती संस्रमिष्यति ॥
निराशा निहते पुत्रे दत्त्वा श्राद्धम् अचेतना । अग्निम् आरोक्ष्यते नूनम् अपो वापि प्रवेक्ष्यति ॥
धिग् अस्तु कुब्जाम् असतीं मन्थरां पापनिश्चयाम् । यन्निमित्तम् इदं दुःखं कौसल्या प्रतिपत्स्यते ॥
yathāyaṃ mām abhikruddhaḥ samabhidravati svayam | vadhiṣyati sanāthāṃ mām anāthām iva durmatiḥ ||
bahuśaś codayām āsa bhartāraṃ mām anuvratām | bhāryā bhava ramasyeti pratyākhyāto 'bhavan mayā ||
so 'yaṃ mām anupasthānād vyaktaṃ nairāśyam āgataḥ | krodhamohasamāviṣṭo nihantuṃ māṃ samudyataḥ ||
atha vā tau naravyāghrau bhrātarau rāmalakṣmaṇau | mannimittam anāryeṇa samare 'dya nipātitau | aho dhin mannimitto 'yaṃ vināśo rājaputrayoḥ ||
hanūmato hi tadvākyaṃ na kṛtaṃ kṣudrayā mayā | yady ahaṃ tasya pṛṣṭhena tadāyāsam aninditā | nādyaivam anuśoceyaṃ bhartur aṅkagatā satī ||
manye tu hṛdayaṃ tasyāḥ kausalyāyāḥ phaliṣyati | ekaputrā yadā putraṃ vinaṣṭaṃ śroṣyate yudhi ||
sā hi janma ca bālyaṃ ca yauvanaṃ ca mahātmanaḥ | dharmakāryāṇi rūpaṃ ca rudatī saṃsramiṣyati ||
nirāśā nihate putre dattvā śrāddham acetanā | agnim ārokṣyate nūnam apo vāpi pravekṣyati ||
dhig astu kubjām asatīṃ mantharāṃ pāpaniścayām | yannimittam idaṃ duḥkhaṃ kausalyā pratipatsyate ||
«Раз этот разгневанный сам бросается на меня, дурноразумный убьёт меня, имеющую защитника, словно беззащитную. Он много раз побуждал меня, преданную мужу: “Стань моей женой, наслаждайся”, но был отвергнут мной. Видимо, из-за моего отказа служить ему он впал в отчаяние и, охваченный гневом и заблуждением, поднялся, чтобы убить меня. Или же два тигра среди людей, братья Рама и Лакшмана, сегодня в битве повержены этим неблагородным из-за меня. Увы, позор! Из-за меня произошло уничтожение двух царевичей. Ведь я, малодушная, не исполнила тогда слова Ханумана. Если бы я тогда пришла на его спине, я не скорбела бы сегодня так, сидя на коленях мужа. Думаю, сердце Каушальи разорвётся, когда она, имеющая одного сына, услышит, что её сын погиб в бою. Плача, она вспомнит рождение, детство, юность, дела дхармы и красоту великодушного Рамы. Лишившись надежды, когда сын убит, она, дав шраддху и потеряв сознание, несомненно взойдёт на огонь или войдёт в воды. Позор горбатой, нечестивой Мантхаре злой решимости, из-за которой Каушалья получит это горе!»
2995b8fdd86d · publicado 22 jun 2026, 0:00:00 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Страх Ситы рождает не заботу о себе, а боль за Раму, Лакшману и Каушалью. Даже перед мечом Раваны её сознание остаётся связано с верностью мужу и состраданием к его матери.