तथोक्तास् तेन वीरेण कदर्थीकृत्य तद् वचः ॥
अभिपेतुर् जनं मूढा वार्यमाणाः पुनः पुनः ॥
ततो ऽर्जुनो धनुर् दिव्यं गाण्डीवम् अजरं महत् ॥
आरोपयितुम् आरेभे यत्नाद् इव कथं चन ॥
चकार सज्यं कृच्छ्रेण संभ्रमे तुमुले सति ॥
चिन्तयाम् आस चास्त्राणि न च सस्मार तान्य् अपि ॥
वैकृत्यं तन् महद् दृष्ट्वा भुजवीर्ये तथा युधि ॥
दिव्यानां च महास्त्राणां विनाशाद् व्रीडितो ऽभवत् ॥
वृष्णियोधाश् च ते सर्वे गजाश्वरथयायिनः ॥
न शेकुर् आवर्तयितुं ह्रियमाणं च तं जनम् ॥
tathoktās tena vīreṇa kadarthīkṛtya tad vacaḥ ||
abhipetur janaṃ mūḍhā vāryamāṇāḥ punaḥ punaḥ ||
tato 'rjuno dhanur divyaṃ gāṇḍīvam ajaraṃ mahat ||
āropayitum ārebhe yatnād iva kathaṃ cana ||
cakāra sajyaṃ kṛcchreṇa saṃbhrame tumule sati ||
cintayām āsa cāstrāṇi na ca sasmāra tāny api ||
vaikṛtyaṃ tan mahad dṛṣṭvā bhujavīrye tathā yudhi ||
divyānāṃ ca mahāstrāṇāṃ vināśād vrīḍito 'bhavat ||
vṛṣṇiyodhāś ca te sarve gajāśvarathayāyinaḥ ||
na śekur āvartayituṃ hriyamāṇaṃ ca taṃ janam ||
Scorning the hero's words, the fools rushed upon the people with weapons raised. Then Partha strove to draw Gandiva — but could no longer draw the bow as he once had.
38be17984c7f · प्रकाशित 21 जून 2026, 1:35:00 am UTC
उपलब्ध भाषाएँRUENश्लोक बदलें इन कुंजियों से
Something staggering takes place: Arjuna, who once drew Gandiva with a single finger, now cannot draw it at all. This is no physical infirmity — it is a sign. The strength was granted for a specific purpose, and that purpose is now fulfilled.