शेष उवाच
रथो दास्यश्च रामेण प्रेषिता उत्सवाय ते । छत्रं च चामरे शुभ्रे गजा अश्वाश्च शोभने
स्तूयमाना द्विजश्रेष्ठैः सूतमागधबन्दिभिः । वन्द्यमाना पुरस्त्रीभिः सेव्यमाना च योद्धृभिः
पुष्पैः संछाद्यमाना च देवी देवाङ्गनादिभिः । धनानि ददती तेभ्यो द्विजातिभ्यो यथेप्सितम्
गजारूढौ कुमारौ च पुरस्कृत्य जनेश्वरी । मयानुगम्यमाना च गच्छायोध्यां निजां पुरीम्
त्वयि तत्र गतायां तु सङ्गतायां प्रियेण ते । सर्वास्ता राजनारीणामागतानां च सर्वशः
सर्वासामृषिपत्नीनां कौसलानां तथैव च । मङ्गलैर्वाद्यगीताद्यैर्भवत्वद्य महोत्सवः
इति विज्ञापनां देवी श्रुत्वा सीता तमाह सा । नाहं कीर्तिकरी राज्ञो ह्यपकीर्तिः स्वयं त्वहम्
किं मया तस्य साध्यं स्याद्धर्मकामार्थशून्यया । प्रत्यक्षा वा परोक्षा वा भर्तुर्दोषा मनःस्थिताः । न वाच्या जातु मादृश्या कल्याणकुलजातया
पाणिग्रहणकाले मे यद्रूपो हृदये स्थितः । तद्रूपो हृदयान्नासौ कदाचिदपसर्पति
लक्ष्मणेमौ कुमारौ मे तत्तेजोंशसमुद्भवौ । वंशाङ्करौ महाशूरौ धनुर्विद्याविशारदौ
नीत्वा पितुः समीपं तु लालनीयौ प्रयत्नतः । तपसा राधयिष्यामि रामं काममिह स्थिता
वाच्यं त्वया महाभाग पूज्यपादाभिवन्दनम् । सर्वेभ्यः कुशलं चापि गत्वेतो मदपेक्षया
पुत्रौ समादिशत्सीता गच्छतं पितुरन्तिकम् । शुश्रूषणीय एवासौ भवद्भ्यां स्वपदप्रदः
ratho dāsyaśca rāmeṇa preṣitā utsavāya te | chatraṃ ca cāmare śubhre gajā aśvāśca śobhane
stūyamānā dvijaśreṣṭhaiḥ sūtamāgadhabandibhiḥ | vandyamānā purastrībhiḥ sevyamānā ca yoddhṛbhiḥ
puṣpaiḥ saṃchādyamānā ca devī devāṅganādibhiḥ | dhanāni dadatī tebhyo dvijātibhyo yathepsitam
gajārūḍhau kumārau ca puraskṛtya janeśvarī | mayānugamyamānā ca gacchāyodhyāṃ nijāṃ purīm
tvayi tatra gatāyāṃ tu saṅgatāyāṃ priyeṇa te | sarvāstā rājanārīṇāmāgatānāṃ ca sarvaśaḥ
sarvāsāmṛṣipatnīnāṃ kausalānāṃ tathaiva ca | maṅgalairvādyagītādyairbhavatvadya mahotsavaḥ
iti vijñāpanāṃ devī śrutvā sītā tamāha sā | nāhaṃ kīrtikarī rājño hyapakīrtiḥ svayaṃ tvaham
kiṃ mayā tasya sādhyaṃ syāddharmakāmārthaśūnyayā | pratyakṣā vā parokṣā vā bharturdoṣā manaḥsthitāḥ | na vācyā jātu mādṛśyā kalyāṇakulajātayā
pāṇigrahaṇakāle me yadrūpo hṛdaye sthitaḥ | tadrūpo hṛdayānnāsau kadācidapasarpati
lakṣmaṇemau kumārau me tattejoṃśasamudbhavau | vaṃśāṅkarau mahāśūrau dhanurvidyāviśāradau
nītvā pituḥ samīpaṃ tu lālanīyau prayatnataḥ | tapasā rādhayiṣyāmi rāmaṃ kāmamiha sthitā
vācyaṃ tvayā mahābhāga pūjyapādābhivandanam | sarvebhyaḥ kuśalaṃ cāpi gatveto madapekṣayā
putrau samādiśatsītā gacchataṃ piturantikam | śuśrūṣaṇīya evāsau bhavadbhyāṃ svapadapradaḥ
«„Так сказано тебе им, радующимся твоим достоинствам: да сделает она ум сострадательным, чтобы увидеть лотосные стопы мужа. Прекрасные одежды и великие украшения, умащение и приятные благовония собраны для тебя. Колесница и служанки присланы Рамой для твоего торжества, и зонт, и белые опахала, слоны и кони, о прекрасная. Восхваляемая лучшими из брахманов, сутами, магадхами и бардами, чтимая горожанками, сопровождаемая воинами, осыпаемая цветами небесных дев, раздающая дваждырождённым богатства по желанию, — поставив впереди двух царевичей на слоне, владычица людей, сопровождаемая мною, иди в Айодхью, свой град. Когда ты придёшь туда и соединишься с любимым, — у всех тех царских жён и пришедших отовсюду, у всех жён мудрецов и жителей Косалы да будет ныне великое торжество с благословениями, музыкой и пением“. Услышав это извещение, госпожа Сита сказала ему: „Не я творю славу царю — я сама и есть бесславие. Что может быть достигнуто им через меня, лишённую дхармы, камы и артхи? Явные или скрытые вины мужа, что в уме, никогда не должны быть высказаны такой, как я, рождённой в благом роду. Чей образ вошёл в моё сердце в час замужества — тот образ никогда не уходит из сердца“.»
7ef5823c25c9 · प्रकाशित 3 सित॰ 2026, 4:13:48 am UTC
उपलब्ध भाषाएँRUश्लोक बदलें इन कुंजियों से
На перечень колесниц, опахал и торжеств Сита отвечает одной фразой: я и есть бесславие. Она отказывается не от мужа, а от въезда. И тут же ставит себе запрет, который держала всю дорогу: вины мужа, даже те, что известны только уму, женщина её рода не произносит.