वानरप्रभृतयऊचुः
अभिप्रायं तु विज्ञाय रामस्य विदितात्मनः । आजग्मुर्वानराः सर्वे राक्षसाः सुमहाबलाः
विभीषणोऽथ सुग्रीवो जाम्बवान्मारुतात्मजः । नीलो नलः सुषेणश्च निषादाधिपतिर्गुहः
अभिषिच्य सुतौ वीरौ शत्रुघ्नश्च महामनाः । सर्व एते समाजग्मुरयोध्यां रामपालिताम्
ते प्रणम्य महात्मानमूचुः प्राञ्जलयस्तथा
स्वर्लोकं गन्तुमुद्युक्तं ज्ञात्वा त्वां रघुसत्तम । आगताः स्मो वयं सर्वे तवानुगमनं प्रति
न शक्ताः स्मः क्षणं राम जीवितुं त्वां विना प्रभो । तस्मात्त्वया विशालाक्ष गच्छामस्त्रिदशालयम्
तैरेवमुक्तः काकुत्स्थो बाढमित्यब्रवीत्ततः । अथोवाच महातेजा राक्षसेन्द्रं विभीषणम्
राज्यं प्रशाधि धर्मेण मा प्रतिज्ञां वृथा कृथाः । यावच्चन्द्रश्च सूर्यश्च यावत्तिष्ठति मेदिनी । तावद्रमस्व सुप्रीतः काले मम पदं व्रज
इत्युक्त्वाथ स काकुत्स्थः स्वार्चां विष्णुं सनातनम् । श्रीरङ्गशायिनं सौम्यमिक्ष्वाकुकुलदैवतम्
सम्प्रीत्या प्रददौ तस्मै रामो राजीवलोचनः । हनुमन्तमथोवाच राघवः शत्रुसूदनः
मत्कथाः प्रचरिष्यन्ति यावल्लोके हरीश्वर । तावद्रमस्व मेदिन्यां काले मां व्रज सुव्रत
abhiprāyaṃ tu vijñāya rāmasya viditātmanaḥ | ājagmurvānarāḥ sarve rākṣasāḥ sumahābalāḥ
vibhīṣaṇo'tha sugrīvo jāmbavānmārutātmajaḥ | nīlo nalaḥ suṣeṇaśca niṣādādhipatirguhaḥ
abhiṣicya sutau vīrau śatrughnaśca mahāmanāḥ | sarva ete samājagmurayodhyāṃ rāmapālitām
te praṇamya mahātmānamūcuḥ prāñjalayastathā
svarlokaṃ gantumudyuktaṃ jñātvā tvāṃ raghusattama | āgatāḥ smo vayaṃ sarve tavānugamanaṃ prati
na śaktāḥ smaḥ kṣaṇaṃ rāma jīvituṃ tvāṃ vinā prabho | tasmāttvayā viśālākṣa gacchāmastridaśālayam
tairevamuktaḥ kākutstho bāḍhamityabravīttataḥ | athovāca mahātejā rākṣasendraṃ vibhīṣaṇam
rājyaṃ praśādhi dharmeṇa mā pratijñāṃ vṛthā kṛthāḥ | yāvaccandraśca sūryaśca yāvattiṣṭhati medinī | tāvadramasva suprītaḥ kāle mama padaṃ vraja
ityuktvātha sa kākutsthaḥ svārcāṃ viṣṇuṃ sanātanam | śrīraṅgaśāyinaṃ saumyamikṣvākukuladaivatam
samprītyā pradadau tasmai rāmo rājīvalocanaḥ | hanumantamathovāca rāghavaḥ śatrusūdanaḥ
matkathāḥ pracariṣyanti yāvalloke harīśvara | tāvadramasva medinyāṃ kāle māṃ vraja suvrata
Узнав намерение Рамы, познавшего себя, пришли все обезьяны и весьма мощные ракшасы: Вибхишана, Сугрива, Джамбаван, сын Ветра, Нила, Нала, Сушена и владыка нишадов Гуха; и великодушный Шатругхна, помазав двух своих сыновей-героев, — все они сошлись в Айодхью, хранимую Рамою. Поклонившись великому душою, они сказали со сложенными ладонями: «Узнав, что ты изготовился уйти в мир небес, о лучший из Рагху, мы все пришли, чтобы последовать за тобою. Не способны мы и мгновения жить без тебя, о Рама, о владыка; потому с тобою, о большеокий, пойдём в обитель богов». Упрошенный ими так, потомок Какутстхи сказал: «Ладно», — и затем великоблистательный сказал владыке ракшасов Вибхишане: «Правь царством по дхарме, не делай моё обещание напрасным. Доколе луна и солнце, доколе стоит земля — дотоле радуйся, весьма довольный; а в срок иди в мою обитель». Сказав так, лотосоокий Рама с великою любовью отдал ему своё изваяние для почитания — вечного Вишну, кроткого, Возлежащего в Шрирангаме, божество рода Икшваку. Затем Рагхава, сокрушитель врагов, сказал Хануману: «Доколе сказания обо мне будут ходить в мире, о владыка обезьян, дотоле пребывай на земле; а в срок иди ко мне, о твёрдый в обетах».
67ad34756067 · 发布于 2026年9月3日 04:14:07 UTC
可用语言RU用方向键翻颂
Уходящий раздаёт не царства, а сроки: одному до конца земли, другому — доколе о нём рассказывают. Второй срок странен на вид, но он и точнее: пока есть кому слушать, есть и зачем оставаться.