किं च—
यद् भूतं यच् च भव्यं भवद् अपि यद् अलं पुण्यम् अस्माकम् अस्मान्
नैवाश्मः सौह्यम् आत्मन्य् अपि तु परम् इदं प्रार्थनाशर्म कुर्मः ।
हे धातः प्राणभाजां सकलफलपते सोऽयम् अम्भोजनेत्रः
श्रीरुक्मिण्याः कराब्जं कलयतु बलवान् न्यायतोऽन्यायतो वा ॥17॥
kiṁ ca—
yad bhūtaṁ yac ca bhavyaṁ bhavad api yad alaṁ puṇyam asmākam asmān
naivāśmaḥ sauhyam ātmany api tu param idaṁ prārthanā-śarma kurmaḥ |
he dhātaḥ prāṇa-bhājāṁ sakala-phala-pate so’yam ambhoja-netraḥ
śrī-rukmiṇyāḥ karābjaṁ kalayatu balavān nyāyato’nyāyato vā ||17||
Более того: «Всю нашу заслугу — прошлую, будущую и нынешнюю — мы не тратим на своё счастье, а обращаем в одну лишь радость мольбы: о Творец, владыка всех плодов живых существ, пусть этот могучий Лотосоокий возьмёт руку-лотос Шри Рукмини — по праву или не по праву!»
6979eb5d6ef0 · published Sep 25, 2026, 3:40:29 AM UTC
Available inRUPage between verses with
Ср. «Бхагаватам», песнь 10, гл. 53, стихи 37–38.