वत्स त्वं वेत्सि चित्तं मम तु यदभिदां शूरपुत्रेण मन्ये
तस्माल् लिप्सां तदीयां रचयसि खलु यां तां मदीयाम् अवेहि ।
एवं चेद् अन्यथा स्याद् बत कथम् अभितस् त्वन्मुखाम्भोजलक्ष्मी
शून्यं दारिद्र्यम् एतच् चिरम् इह विषहे हा सहे नैव नैव ॥37॥
vatsa tvaṁ vetsi cittaṁ mama tu yad-abhidāṁ śūra-putreṇa manye
tasmāl lipsāṁ tadīyāṁ racayasi khalu yāṁ tāṁ madīyām avehi |
evaṁ ced anyathā syād bata katham abhitas tvan-mukhāmbhoja-lakṣmī-
śūnyaṁ dāridryam etac ciram iha viṣahe hā sahe naiva naiva ||37||
Дитя, ты знаешь моё сердце — я считаю его неотличным от сердца сына Шуры. Поэтому желание его, которое ты исполнишь, считай моим. А если будет иначе, увы, как я долго вынесу здесь эту нищету, всюду лишённую красы твоего лица-лотоса? Ах, не вынесу, нет, нет!“
f9025ff75553 · published Sep 25, 2026, 3:40:29 AM UTC
Available inRUPage between verses with
Сын Шуры — Васудева.