“किञ्च, निष्किञ्चनप्रिय् ! गुणतारतम्येन जीवतारतम्ये न जीवः स्वगुणगुणदोषौ हातुमर्हति । तेनास्य तमोजनितया तमोजनितया खलतया खलतया तुल्यं सौजन्यम्, जन्यं तेन कदर्थयति । तवैवेयं माया मा यापयितुं शक्यते । विलोक्यते विलोदवसितानामीदृश्येव रीतिः” ॥35॥
“kiñca, niṣkiñcanapriy ! guṇatāratamyena jīvatāratamye na jīvaḥ svaguṇaguṇadoṣau hātumarhati | tenāsya tamojanitayā tamojanitayā khalatayā khalatayā tulyaṁ saujanyam, janyaṁ tena kadarthayati | tavaiveyaṁ māyā mā yāpayituṁ śakyate | vilokyate vilodavasitānāmīdṛśyeva rītiḥ” ||35||
«И ещё, любящий неимущих: по степени гун — и степень живых существ, и живое существо не может отбросить свою природу, её достоинства и изъяны. Потому у него, рождённого тьмой, злоба — вровень с доброжелательностью у других: он мучает рождённых. Это твоя майя, её не одолеть. Такова, видно, участь тех, кто погряз в ней».
672b0c13e83f · publicado 28 sept 2026, 23:10:19 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Жёны змея признают: он злобен по своей природе.