का त्वं रोदिषि किं कुतोऽसि किम् अभूत् ते विप्रियं पुत्रि तत्सर्वं ब्रूहि विमृज्यलोचनजलक्लिन्नं मुखाम्भोरुहम्किं हन्त प्रभवामि भाग्यरहिता धिङ् मे जनुर् धिक् तनुंधिङ् मां धिग् धिग् इति प्रबद्धदवथुः प्रोचेऽर्धम् अर्धं वचः
kā tvaṁ rodiṣi kiṁ kuto'si kim abhūt te vipriyaṁ putri tatsarvaṁ brūhi vimṛjya-locana-jala-klinnaṁ mukhāmbhoruhamkiṁ hanta prabhavāmi bhāgya-rahitā dhiṅ me janur dhik tanuṁdhiṅ māṁ dhig dhig iti prabaddha-davathuḥ proce'rdham ardhaṁ vacaḥ
«Кто ты? Почему плачешь? Откуда ты? Какая с тобой беда, дочка? Утри слёзы с лица-лотоса и расскажи мне всё». — «Ах, что я, злосчастная, могу сказать? Позор моей жизни, позор этому телу, позор мне, позор, позор!» — так, охваченная горем, отвечала она, обрывая слова на полуслове.
c626c2d426fa · publicado 28 sept 2026, 17:06:19 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Размер — śārdūla-vikrīḍita.