तद् एवं यदा सोऽयं व्रजेन्द्रकुलचन्द्रमा भ्रातृभ्यां सह गुरुगृहम् अभ्यागतवान् । तदा गुरुदम्पती इति मात्रं किं वचनस्य पात्रयितव्यं ? सर्व एव तत्पुरवासिनः सवैयग्र्यं तद्वर्त्माग्रमात्रासिनस् तच् छङ्खध्वनिना वितर्कप्रकाशिनः स्वमध्यवलिततद्वालकपालकबलगोपालावलोकनेन परमानन्दभासिनः कोलाहलं कलयामासुः । बलगोपालौ तु रथाद् अवप्लुत्य गुरुबालकं पुरस्कृत्य परम् आदृत्य तेन समं लब्धसुखसम्पत्त्योर् आचार्यदम्पत्योः पदाग्रे निपत्य क्षणं विललम्बाते । गुरू तु पुरु रुदन्तौ त्रयम् अपि निजनिजभुजाभ्यां रुन्धन्तौ न हीदं विविदतुः—तद् अन्यद् अपि धन्यम् अधन्यं वा किञ्चुद् अस्ति इति ।
tad evaṁ yadā so’yaṁ vrajendra-kula-candramā bhrātṛbhyāṁ saha guru-gṛham abhyāgatavān | tadā guru-dampatī iti mātraṁ kiṁ vacanasya pātrayitavyaṁ ? sarva eva tat-pura-vāsinaḥ sa-vaiyagryaṁ tad-vartmāgra-mātrāsinas tac chaṅkha-dhvaninā vitarka-prakāśinaḥ sva-madhya-valita-tad-vālaka-pālaka-bala-gopālāvalokanena paramānanda-bhāsinaḥ kolāhalaṁ kalayāmāsuḥ | bala-gopālau tu rathād avaplutya guru-bālakaṁ puraskṛtya param ādṛtya tena samaṁ labdha-sukha-sampattyor ācārya-dampatyoḥ padāgre nipatya kṣaṇaṁ vilalambāte | gurū tu puru rudantau trayam api nija-nija-bhujābhyāṁ rundhantau na hīdaṁ vividatuḥ—tad anyad api dhanyam adhanyaṁ vā kiñcud asti iti |
И вот, когда эта луна рода владыки Враджи вместе с двумя братьями пришла к дому учителя, — зачем говорить только о чете учителей? Все жители того города, нетерпеливо сидевшие у самого начала дороги, по звуку раковины уже догадывались, а увидев среди себя сына учителя вместе с Балой и Гопалой, засияли высшим блаженством и подняли гомон. Бала и Гопала спрыгнули с колесницы, поставили сына учителя впереди, с великим почтением вместе с ним пали к стопам четы учителей, обретшей полноту счастья, и на миг так и остались. А учителя, громко рыдая, обнимали всех троих руками и не понимали, есть ли на свете ещё что-нибудь, счастливое или несчастное.
077ebb044edb · publicado 25 sept 2026, 2:48:28 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con