किन्तु तद् एवं परस्परं पूरणम् अपि परालक्ष्यतापरतया परं तैर् विरचितम् । यत्र तु—
कुरुक्षेत्रे गोधुग्गृहगणमनोभिर् व्रजसमं
समं रामेणागान् मुहुर् अथ मुहुः केवलतया ।
जनन्यां यत् तेने शिशुर् इव हरिस् तत्र चरितं
सुखं वा दुःखं वा तद् इति विमृशन् मुह्यति मनः ॥13॥
kintu tad evaṁ parasparaṁ pūraṇam api parālakṣyatā-paratayā paraṁ tair viracitam | yatra tu—
kurukṣetre go-dhug-gṛha-gaṇa-manobhir vraja-samaṁ
samaṁ rāmeṇāgān muhur atha muhuḥ kevalatayā |
jananyāṁ yat tene śiśur iva haris tatra caritaṁ
sukhaṁ vā duḥkhaṁ vā tad iti vimṛśan muhyati manaḥ ||13||
Но они так наполняли друг друга, стараясь, чтобы другие не заметили. А там на Курукшетре, по воле сонма пастушьих домов, Он снова и снова приходил туда один, лишь с Рамой, будто во Врадже; и, раздумывая, радость это или горе — то, что Хари, будто малыш, творил там с матерью, — ум теряется.
2e4261465288 · publicado 25 sept 2026, 4:37:38 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con