महेश्वर उवाच
निष्कलङ्केन्दुसदृशनखपङ्क्तिविराजितम्
स्निग्धकोमलदूर्वाभं सौकुमार्यनिधिं शुभम् । पीतकौशेयवसनं सर्वाभरणभूषितम्
युवाकुमारवयसं जगन्मोहनविग्रहम् । दृष्ट्वा तं राक्षसी रामं कन्दर्पशरपीडिता । अब्रवीत्समुपेत्याथ रामं कमललोचनम्
कस्त्वं तापसवेषेण वर्तसे दण्डकावने । आगतोऽसि किमर्थं च राक्षसानां दुरासदे । शीघ्रमाचक्ष्व तत्त्वेन नानृतं वक्तुमर्हसि
इत्युक्तः स तदा रामः सम्प्रहस्याब्रवीद्वचः
राज्ञो दशरथस्याहं पुत्रो राम इतीरितः । असौ ममानुजो धन्वी लक्ष्मणो नाम चानघः
पत्नी चेयं च मे सीता जनकस्यात्मजा प्रिया । पितुर्वचननिर्देशादहं वनमिहागतः
विचरामो महारण्यमृषीणां हितकाम्यया । आगतासि किमर्थं त्वमाश्रमं मम सुन्दरि । का त्वं कस्य कुले जाता सर्वं सत्यं वदस्व मे
इत्युक्ता सा तु रामेण प्राह वाक्यमशङ्किता
अहं विश्रवसः पुत्री रावणस्य स्वसा नृप । नाम्ना शूर्पणखा नाम त्रिषु लोकेषु विश्रुता
इदं च दण्डकारण्यं भ्रात्रा दत्तं मम प्रभो । भक्षयन्त्यृषिसङ्घातान्विचरामि महावने
त्वां तु दृष्ट्वा मुनिवरं कन्दर्पशरपीडिता । रन्तुकामा त्वया सार्धमागतास्मि सुनिर्भया
मम त्वं नृपशार्दूल भर्ता भवितुमर्हसि । इमां तव सतीं सीतां भक्षयिष्यामि पार्थिव
वनेषु गिरिमुख्येषु विचरामि त्वया सह
niṣkalaṅkendusadṛśanakhapaṅktivirājitam
snigdhakomaladūrvābhaṃ saukumāryanidhiṃ śubham | pītakauśeyavasanaṃ sarvābharaṇabhūṣitam
yuvākumāravayasaṃ jaganmohanavigraham | dṛṣṭvā taṃ rākṣasī rāmaṃ kandarpaśarapīḍitā | abravītsamupetyātha rāmaṃ kamalalocanam
kastvaṃ tāpasaveṣeṇa vartase daṇḍakāvane | āgato'si kimarthaṃ ca rākṣasānāṃ durāsade | śīghramācakṣva tattvena nānṛtaṃ vaktumarhasi
ityuktaḥ sa tadā rāmaḥ samprahasyābravīdvacaḥ
rājño daśarathasyāhaṃ putro rāma itīritaḥ | asau mamānujo dhanvī lakṣmaṇo nāma cānaghaḥ
patnī ceyaṃ ca me sītā janakasyātmajā priyā | piturvacananirdeśādahaṃ vanamihāgataḥ
vicarāmo mahāraṇyamṛṣīṇāṃ hitakāmyayā | āgatāsi kimarthaṃ tvamāśramaṃ mama sundari | kā tvaṃ kasya kule jātā sarvaṃ satyaṃ vadasva me
ityuktā sā tu rāmeṇa prāha vākyamaśaṅkitā
ahaṃ viśravasaḥ putrī rāvaṇasya svasā nṛpa | nāmnā śūrpaṇakhā nāma triṣu lokeṣu viśrutā
idaṃ ca daṇḍakāraṇyaṃ bhrātrā dattaṃ mama prabho | bhakṣayantyṛṣisaṅghātānvicarāmi mahāvane
tvāṃ tu dṛṣṭvā munivaraṃ kandarpaśarapīḍitā | rantukāmā tvayā sārdhamāgatāsmi sunirbhayā
mama tvaṃ nṛpaśārdūla bhartā bhavitumarhasi | imāṃ tava satīṃ sītāṃ bhakṣayiṣyāmi pārthiva
vaneṣu girimukhyeṣu vicarāmi tvayā saha
сияющего рядом ногтей, подобных незапятнанной луне, сияющего, как нежная лоснящаяся трава дурва, сокровищницу нежности, благого, в жёлтой шёлковой одежде, украшенного всеми уборами, в возрасте юного отрока, с обликом, чарующим мир, — увидев того Раму, ракшаси, уязвлённая стрелою Камадевы, подошла и сказала лотосоокому Раме: «Кто ты, пребывающий в облике подвижника в лесу Дандака? И ради чего ты пришёл в неприступный для ракшасов? Скажи скорее по истине; не изволь говорить лжи». Так спрошенный, Рама тогда усмехнулся и сказал слово: «Я — сын царя Дашаратхи, наречённый Рамою; этот мой младший брат — лучник по имени Лакшмана, безгрешный; и эта моя супруга — Сита, любимая дочь Джанаки. По указанию слова отца пришёл я сюда, в лес; странствуем мы по великому лесу из желания блага риши. А ты ради чего пришла в мою обитель, о прекрасная? Кто ты, в чьём роду рождена? Скажи мне всю правду». Так спрошенная Рамою, она без смущения сказала слово: «Я — дочь Вишравы, сестра Раваны, о царь, по имени Шурпанакха, прославленная в трёх мирах. Этот лес Дандака дан мне братом, о владыка; пожирая сонмы риши, странствую я по великому лесу. Увидев же тебя, лучшего из мудрецов, уязвлённая, желая наслаждаться с тобою, я пришла, весьма бесстрашная. Изволь стать моим супругом, о тигр среди царей; а эту твою верную Ситу я сожру, о царь. По лесам и лучшим из гор буду странствовать вместе с тобою».
349fc67cef0a · опубликовано 3 сент. 2026 г., 04:14:07 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Она отвечает на вопрос честно — и в той же речи объявляет, что съест его жену. Ложь ей не понадобилась: то, что для неё естественно, само оказалось приговором.