ततश् च कियद्भिः क्षणैर् लब्धप्रबोधः पुनर् अपि प्रभुं दिदृक्षुर् लोचनमुद्राम् उन्मोच्य, तं नावलोकयन्न् आत्मानम् अश्रुभिर् अभिषिञ्चन् ।“किम् अयं स्वप्न आलोकितः? नहि नहि, शय्यालस्यनयनकालुष्याद्यभावात् ।किम् इयं कस्यचिन् माया? नहि नहि, एतादृशानन्दस्य मायिकत्वासम्भवात् ।किं वा, चित्तस्यैव भ्रममयी कापि वृत्तिः? नहि नहि, लयविक्षेपाद्यननुभवात् ।किं वा, मनोरथपरिपाकप्राप्तोऽयं वस्तुविशेषः? नहि नहि, ईदृशपदार्थस्य सीम्नोऽपि कदापि मनोरथेनाधिरोढुम् अशक्यत्वात् ।स्फूर्तिलब्धोऽयं भगवत्साक्षात्कारो वा? नहि नहि, सम्प्रति स्मर्यमाणाभ्यः पूर्वपूर्वोद्भुताभ्यः स्फूर्तिभ्योऽस्यातिवैलक्षण्यात् ।”इत्य् एवं विविधम् एव संशयानः । शयान एव धूलिधोरणिधूसरायां धरणौ, “यथा तथास्तु पुनर् अपि तद्दर्शनं मे भूयात्” इति मुहुर् आशासानोऽपि तदनुपलभमानः खिद्यन्, लुठन्, रुदन्, गात्राणि व्रणयन्, मूर्च्छयन्, प्रबुध्यमान, उत्तिष्ठन्, उपविशन्, अभिद्रवन्, क्रोशन् उन्मत्त इव, क्षणं तूष्णीम् आसीनो मनीषीव, क्षणं लुप्तनित्यक्रियो भ्रष्टाचार इव, क्षणम् असम्बद्धं प्रलपन् ग्रहग्रस्त इव, क्षणं कस्मैचिद् आश्वासकाय निभृतं पृच्छते भक्तजनाय स्वबन्धवे स्वानुभूतम् अर्थं ब्रुवाणः, क्षणं प्रकृतिस्थ इव, “सखे भूरिभाग ! भगवत्साक्षात्कार एवायं तवाभवत्,” इति तेन युक्त्या प्रतोष्यमाणो हृष्यन्न् एव, “हन्त तर्हि कथम् एव पुनर् न भवति ?” इति तदैव विषीदन्, “हन्त कस्यचिन् महानुभावचूडामणेर् महाभागवतस्य कापि कृपावितानपरिणतिर् वा, दुर्भागस्यापि मे भगवत्परिचर्याया घूणाक्षरन्यायेन वा, कस्मिंश्चिद् दिवसे कथंचिद् उत्पन्नाया निष्कैतवतायाः फलम् इदं वा । किं वा, वैगुण्यसमुद्रेऽपि क्षुद्रे मयि भगवदनुकम्पाया निरुपाधित्वम् एव मूर्तं प्रकटीबभूव ।“हन्त हन्त ! केन वा अनिर्वचनीयभाग्येन स्वयं हस्तप्राप्तो निधिर् अजनि । केन वा महापराधेन ततश् च्युतम् इति निश्चेतुं निश्चेतनोऽहं न प्रभवामि । तद्बाधाबाधितधीः क्व यामि ? किं वा करोमि ? कम् उपायम् अत्र कम् इह वा पृच्छामि ? महाशून्यम् इव निरात्मकम् इव निःशरणम् इव दावप्लुष्टम् इव मां निगिलद् इव त्रिभुवनम् अवलोके । लोकेभ्यो निःसृत्य तद् एभ्यः क्षणं विविक्ते प्रणिदधामीति ।”तथा कुर्वन्, “हा प्रभो ! सुन्दरमुखारविन्दमाधुरीकसुधाधाराधुरीणभावितवासितनिखिलविपिनश्रीविग्रहवरपरिमलवनमालचटुलितालिजाल ! पुनर् अपि क्षणम् अपि तत्रभवन्तं दृश्यासम् । सकृद् एव च स्वादित एव, स्वादिततन्माधुरीको न पुनर् एवम् अभ्यर्थयिष्ये,” इति विलपन् लुठन् श्वसन् मूर्च्छन्न् उन्माद्यन् प्रतिदिशम् एव तं पश्यन्, हृष्यन्, श्लिष्यन्, हसन्, अटन्, गायन्, पुनर् अप्य् अनीक्षमाणोऽनुतपन्, रुदन्, अलौकिकचेष्टित एवायूंषि नयन्, स्वदेहोऽप्य् अस्ति नास्ति वा नानुसन्दधते ।ततश् च समये पञ्चतां गच्छन्तं स्वदेहं न जानन्, “मयाभ्यर्थितः स एव करुणावरुणालयस् तथैव प्रत्यक्षीभूय साक्षात् सेवायां मां नियुञ्जानः स्वभवनं नयति,” इति जानन् कृतकृत्यो भक्तो भवतीति
tataś ca kiyadbhiḥ kṣaṇair labdha-prabodhaḥ punar api prabhuṁ didṛkṣur locana-mudrām unmocya, taṁ nāvalokayann ātmānam aśrubhir abhiṣiñcan |“kim ayaṁ svapna ālokitaḥ? nahi nahi, śayyālasya-nayana-kāluṣyādy-abhāvāt |kim iyaṁ kasyacin māyā? nahi nahi, etādṛśānandasya māyikatvāsambhavāt |kiṁ vā, cittasyaiva bhrama-mayī kāpi vṛttiḥ? nahi nahi, laya-vikṣepādy-ananubhavāt |kiṁ vā, manoratha-paripāka-prāpto'yaṁ vastu-viśeṣaḥ? nahi nahi, īdṛśa-padārthasya sīmno'pi kadāpi manorathenādhiroḍhum aśakyatvāt |sphūrti-labdho'yaṁ bhagavat-sākṣātkāro vā? nahi nahi, samprati smaryamāṇābhyaḥ pūrva-pūrvodbhutābhyaḥ sphūrtibhyo'syātivailakṣaṇyāt |”ity evaṁ vividham eva saṁśayānaḥ | śayāna eva dhūli-dhoraṇi-dhūsarāyāṁ dharaṇau, “yathā tathāstu punar api tad-darśanaṁ me bhūyāt” iti muhur āśāsāno'pi tad-anupalabhamānaḥ khidyan, luṭhan, rudan, gātrāṇi vraṇayan, mūrcchayan, prabudhyamāna, uttiṣṭhan, upaviśan, abhidravan, krośan unmatta iva, kṣaṇaṁ tūṣṇīm āsīno manīṣīva, kṣaṇaṁ lupta-nitya-kriyo bhraṣṭācāra iva, kṣaṇam asambaddhaṁ pralapan graha-grasta iva, kṣaṇaṁ kasmaicid āśvāsakāya nibhṛtaṁ pṛcchate bhakta-janāya sva-bandhave svānubhūtam arthaṁ bruvāṇaḥ, kṣaṇaṁ prakṛti-stha iva, “sakhe bhūri-bhāga ! bhagavat-sākṣātkāra evāyaṁ tavābhavat,” iti tena yuktyā pratoṣyamāṇo hṛṣyann eva, “hanta tarhi katham eva punar na bhavati ?” iti tadaiva viṣīdan, “hanta kasyacin mahānubhāva-cūḍāmaṇer mahā-bhāgavatasya kāpi kṛpā-vitāna-pariṇatir vā, durbhāgasyāpi me bhagavat-paricaryāyā ghūṇākṣara-nyāyena vā, kasmiṁścid divase kathaṁcid utpannāyā niṣkaitavatāyāḥ phalam idaṁ vā | kiṁ vā, vaiguṇya-samudre'pi kṣudre mayi bhagavad-anukampāyā nirupādhitvam eva mūrtaṁ prakaṭībabhūva |“hanta hanta ! kena vā anirvacanīya-bhāgyena svayaṁ hasta-prāpto nidhir ajani | kena vā mahāparādhena tataś cyutam iti niścetuṁ niścetano'haṁ na prabhavāmi | tad-bādhā-bādhita-dhīḥ kva yāmi ? kiṁ vā karomi ? kam upāyam atra kam iha vā pṛcchāmi ? mahā-śūnyam iva nirātmakam iva niḥśaraṇam iva dāva-pluṣṭam iva māṁ nigilad iva tribhuvanam avaloke | lokebhyo niḥsṛtya tad ebhyaḥ kṣaṇaṁ vivikte praṇidadhāmīti |”tathā kurvan, “hā prabho ! sundara-mukhāravinda-mādhurīka-sudhā-dhārā-dhurīṇa-bhāvita-vāsita-nikhila-vipina-śrī-vigraha-vara-parimala-vana-māla-caṭulitāli-jāla ! punar api kṣaṇam api tatrabhavantaṁ dṛśyāsam | sakṛd eva ca svādita eva, svādita-tan-mādhurīko na punar evam abhyarthayiṣye,” iti vilapan luṭhan śvasan mūrcchann unmādyan pratidiśam eva taṁ paśyan, hṛṣyan, śliṣyan, hasan, aṭan, gāyan, punar apy anīkṣamāṇo'nutapan, rudan, alaukika-ceṣṭita evāyūṁṣi nayan, sva-deho'py asti nāsti vā nānusandadhate |tataś ca samaye pañcatāṁ gacchantaṁ sva-dehaṁ na jānan, “mayābhyarthitaḥ sa eva karuṇā-varuṇālayas tathaiva pratyakṣībhūya sākṣāt sevāyāṁ māṁ niyuñjānaḥ sva-bhavanaṁ nayati,” iti jānan kṛta-kṛtyo bhakto bhavatīti
未能识别诗律
Через несколько мгновений он приходит в себя и, желая снова увидеть Господа, раскрывает веки — но не видит Его и омывает себя слезами. «Не во сне ли я это видел? Нет, нет: не было ни постельной лени, ни мутности глаз. Не чья-то ли это майя? Нет, нет: такое блаженство не может быть от майи. Или это обманчивое движение самого ума? Нет, нет: не было ни сонливости, ни рассеянности. Или это нечто, созревшее из мечты? Нет, нет: даже края такого не достичь никакой мечтой. Или это встреча с Бхагаваном, обретённая в видении? Нет, нет: она совсем не похожа на прежние видения, которые я теперь вспоминаю». Так он сомневается на все лады. Лёжа на земле, серой от потоков пыли, он снова и снова надеется: «Как бы то ни было, пусть мне снова будет это видение!» — но не обретает его и горюет, катается, плачет, ранит тело, лишается чувств, приходит в себя, встаёт, садится, бросается бежать, кричит, как безумный; то молча сидит, как мудрец; то, забросив ежедневные дела, похож на отступника; то бессвязно бормочет, как одержимый; то, на миг будто в здравом уме, рассказывает о пережитом своему другу-преданному, который втайне расспрашивает его, чтобы утешить. Тот доводами убеждает его: «Друг, счастливейший! Это у тебя была встреча с Бхагаваном воочию!» — и он радуется; но тотчас падает духом: «Увы, почему же тогда это не повторяется?» — «Увы! Было ли это плодом разлившейся милости некоего великого бхагаваты, венца великих душ? Или, по правилу „буквы, выгрызенной червём“, плодом искренности, что случайно возникла однажды в моём служении Бхагавану, хоть я и несчастен? Или же во мне, ничтожном, хоть и океане изъянов, явилась воплощённой сама беспричинность милосердия Бхагавана? Увы, увы! Какой неописуемой удачей клад сам попал мне в руки и каким великим оскорблением выпал из них — решить не могу: я лишился ума. С умом, сокрушённым этой мукой, куда мне идти? Что делать? Какое средство здесь есть, кого спросить? Три мира я вижу великой пустотой — бездушной, без прибежища, выжженной пожаром, будто готовой меня проглотить. Уйду от людей и хоть на миг сосредоточусь в уединении». Так он и делает: «О Господь! Ты первый в потоке нектара сладости прекрасного лотоса-лица; благоухание Твоего дивного тела напоило весь лес; Твоя лесная гирлянда колышет рои пчёл! Да увижу Тебя, Досточтимого, ещё хоть на миг! Лишь раз вкусив, вкусив ту сладость, я больше не стану так просить». Так он причитает, катается, вздыхает, лишается чувств, безумствует; видит Его во всех сторонах — и ликует, обнимает, смеётся, бродит, поёт; снова не видит — и терзается, плачет. С неземным поведением проводит он годы жизни и уже не замечает, есть у него тело или нет. И когда в свой срок его тело уходит в пять стихий, он этого не замечает; он знает одно: «Вымоленный мною океан сострадания сам так же явился воочию, приставил меня к прямому служению и ведёт в Свою обитель», — и преданный исполняет всё.
8e4a787cb366 · 发布于 2026年9月28日 16:10:05 UTC
可用语言RU用方向键翻颂
После встречи — не покой, а мука разлуки, сильнее прежней. Преданный, как настоящий исследователь, перебирает объяснения — сон, майя, игра ума, мечта, видение — и отвергает каждое. «Буква, выгрызенная червём»: жук точит дерево и случайно выгрызает что-то похожее на букву; так, может быть, случайно искренним оказалось одно его служение.
Конец пути описан с поразительной простотой: он не замечает, как умирает, — потому что уже живёт не в теле. Кришна приходит снова и уводит его к Себе. В издании anīkṣaṁāṇo и gacchataṁ; исправлено.