अत्रेदं तत्त्वं – अहङ्कारस्य द्वे वृत्ती अहन्ता ममता च इति । तयोर् ज्ञानेन लयो मोक्षः देहगेहादिविषयत्वे बन्धः । अहं प्रभोर् जनः सेवकोऽस्मि सेव्यो मे प्रभुर् भगवान् सपरिकर एव रूपगुणमाधुरीमहोदधिर् इति पार्षदरूपविग्रहभगवद्विग्रहादिविषयत्वे प्रेमा स हि बन्धमोक्षाभ्यां विलक्षण एव पुरुषार्थचूडामणिर् इत्य् उच्यते ।तत्र क्रमः । अहन्ताममतयोर् व्यवहारिक्याम् एव वृत्ताव् अतिसान्द्रायां सत्यां संसार एव । अहं वैष्णवो भूयासं प्रभुर् मे भगवान् सेव्यो भवत्व् इति यादृच्छिक्यां श्रद्धाकणिकायां सत्यां तद्वृत्तेः पारमार्थिकत्वगन्धे भक्ताव् अधिकारः । ततः साधुसङ्गे सति पारमार्थिकत्वगन्धस्य सान्द्रत्वं व्यवहारे आत्यन्तिकी । ततो भजनक्रियायाम् अनिष्ठितायां सत्यां तयोः परमार्थे वस्तुन्य् एकदेशव्यापिनी वृत्तिः व्यवहारे पूर्णैव । तस्यां निष्ठितायां परमार्थे बहुलदेशव्यापिनी व्यवहारे प्रायिक्य् एव । रुचाव् उत्पन्नायां परमार्थे प्रायिक्य् एव वृत्तिर् व्यवहारे तु बहुदेशव्यापिनी । आसक्तौ जातायां परमार्थे पूर्णा व्यवहारे तु गन्धमात्री । भावे तु परमार्थ एवात्यन्तिकी वृत्तिर् व्यवहारे तु बाधितानुवृत्तिन्यायेनाभासमयी । प्रेमणि तयोर् अहन्ताममतयोर् वृत्तिः परमार्थे परमात्यन्तिकी व्यवहारे तु नैकापीति ।एवं च भजनक्रियायाम् भगवद्ध्यानं वार्तान्तरगन्धि क्षणिकम् एव । निष्ठायां तद्ध्याने वार्तान्तराभासः । रुचौ वार्तान्तररहितम् एव तद्ध्यानं बहुलकालव्यापी । आसक्तौ तद्ध्यानम् अतिसान्द्रम् । भावे ध्यानमात्रम् एव भगवतः स्फूर्तिः । प्रेमणि स्फूर्तेर् वैलक्षण्यं तद्दर्शनं चेति
atredaṁ tattvaṁ – ahaṅkārasya dve vṛttī ahantā mamatā ca iti | tayor jñānena layo mokṣaḥ deha-gehādi-viṣayatve bandhaḥ | ahaṁ prabhor janaḥ sevako'smi sevyo me prabhur bhagavān saparikara eva rūpa-guṇa-mādhurī-mahodadhir iti pārṣada-rūpa-vigraha-bhagavad-vigrahādi-viṣayatve premā sa hi bandha-mokṣābhyāṁ vilakṣaṇa eva puruṣārtha-cūḍāmaṇir ity ucyate |tatra kramaḥ | ahantā-mamatayor vyavahārikyām eva vṛttāv atisāndrāyāṁ satyāṁ saṁsāra eva | ahaṁ vaiṣṇavo bhūyāsaṁ prabhur me bhagavān sevyo bhavatv iti yādṛcchikyāṁ śraddhā-kaṇikāyāṁ satyāṁ tad-vṛtteḥ pāramārthikatva-gandhe bhaktāv adhikāraḥ | tataḥ sādhu-saṅge sati pāramārthikatva-gandhasya sāndratvaṁ vyavahāre ātyantikī | tato bhajana-kriyāyām aniṣṭhitāyāṁ satyāṁ tayoḥ paramārthe vastuny ekadeśa-vyāpinī vṛttiḥ vyavahāre pūrṇaiva | tasyāṁ niṣṭhitāyāṁ paramārthe bahula-deśa-vyāpinī vyavahāre prāyiky eva | rucāv utpannāyāṁ paramārthe prāyiky eva vṛttir vyavahāre tu bahu-deśa-vyāpinī | āsaktau jātāyāṁ paramārthe pūrṇā vyavahāre tu gandha-mātrī | bhāve tu paramārtha evātyantikī vṛttir vyavahāre tu bādhitānuvṛtti-nyāyenābhāsa-mayī | premaṇi tayor ahantā-mamatayor vṛttiḥ paramārthe paramātyantikī vyavahāre tu naikāpīti |evaṁ ca bhajana-kriyāyām bhagavad-dhyānaṁ vārtāntara-gandhi kṣaṇikam eva | niṣṭhāyāṁ tad-dhyāne vārtāntarābhāsaḥ | rucau vārtāntara-rahitam eva tad-dhyānaṁ bahula-kāla-vyāpī | āsaktau tad-dhyānam atisāndram | bhāve dhyāna-mātram eva bhagavataḥ sphūrtiḥ | premaṇi sphūrter vailakṣaṇyaṁ tad-darśanaṁ ceti
未能识别诗律
Вот суть. У самости два движения — «я» и «моё». Когда знание растворяет их, это освобождение; когда их предмет — тело, дом и прочее, это рабство. Когда же их предмет — тело спутника Господа, образ Бхагавана и прочее: «я — человек Господа, Его слуга; мой Господь, которому служат, — Бхагаван со спутниками, великий океан сладости облика и качеств», — это према; она отлична и от рабства, и от освобождения и зовётся венцом целей человека. Порядок здесь таков. Пока движение «я» и «моего» очень густо лишь в житейском, есть лишь круговорот. Когда появляется случайная крупица веры — «да стану я вайшнавом, да будет Бхагаван моим Господом, которому я служу», — у этого движения появляется запах высшего, и тогда есть допуск к преданности. Затем, в обществе святых, запах высшего сгущается, но в житейском движение ещё полное. При неустойчивой практике служения их движение к высшему — частичное, в житейском — полное. При устойчивой — к высшему во многом, в житейском почти полное. Когда возник вкус — к высшему почти полное, в житейском — во многом. Когда родилась привязанность — к высшему полное, в житейском лишь запах. При бхаве — к высшему окончательное, в житейском лишь тень, по правилу продолжения отменённого. В преме движение «я» и «моего» к высшему всецело окончательное, а в житейском его нет вовсе. И так же: при практике служения размышление о Бхагаване мимолётно и с запахом посторонних разговоров; при устойчивости в нём тень посторонних разговоров; при вкусе оно без посторонних разговоров и долгое; при привязанности — очень густое; при бхаве от одного размышления приходит видение Бхагавана; а в преме — встреча с Ним, отличная от видения.
0f9ea1dd9fbd · 发布于 2026年9月28日 16:10:05 UTC
可用语言RU用方向键翻颂
Вторая сводка — через «я» и «моё». Освобождение их уничтожает; према их сохраняет, но меняет предмет: «я» становится слугой Кришны, «моё» — Кришной. Движение ума перетекает из мира к Богу по ступеням, как вода в сообщающихся сосудах. «Правило продолжения отменённого»: как после того, как верёвку узнали верёвкой, страх змеи ещё какое-то время дрожит, — так и житейское «моё» у бхавы лишь тень.