कथं नु भार्या पार्थानां तव कृष्ण सखी विभो ॥
धृष्टद्युम्नस्य भगिनी सभां कृष्येत मादृशी ॥
स्त्रीधर्मिणी वेपमाना रुधिरेण समुक्षिता ॥
एकवस्त्रा विकृष्टास्मि दुःखिता कुरुसंसदि ॥
राजमध्ये सभायां तु रजसाभिसमीरिताम् ॥
दृष्ट्वा च मां धार्तराष्ट्राः प्राहसन् पापचेतसः ॥
दासीभावेन भोक्तुं माम् ईषुस् ते मधुसूदन ॥
जीवत्सु पाण्डुपुत्रेषु पाञ्चालेष्व् अथ वृष्णिषु ॥
नन्व् अहं कृष्ण भीष्मस्य धृतराष्ट्रस्य चोभयोः ॥
स्नुषा भवामि धर्मेण साहं दासीकृता बलात् ॥
गर्हये पाण्डवांस् त्व् एव युधि श्रेष्ठान् महाबलान् ॥
ये क्लिश्यमानां प्रेक्षन्ते धर्मपत्नीं यशस्विनीम् ॥
धिग् बलं भीमसेनस्य धिक् पार्थस्य धनुष्मताम् ॥
यौ मां विप्रकृतां क्षुद्रैर् मर्षयेतां जनार्दन ॥
शाश्वतो ऽयं धर्मपथः सद्भिर् आचरितः सदा ॥
यद् भार्यां परिरक्षन्ति भर्तारो ऽल्पबला अपि ॥
भार्यायां रक्ष्यमाणायां प्रजा भवति रक्षिता ॥
प्रजायां रक्ष्यमाणायाम् आत्मा भवति रक्षितः ॥
आत्मा हि जायते तस्यां तस्माज् जाया भवत्य् उत ॥
भर्ता च भार्यया रक्ष्यः कथं जायान् ममोदरे ॥
नन्व् इमे शरणं प्राप्तान् न त्यजन्ति कदा चन ॥
ते मां शरणम् आपन्नां नान्वपद्यन्त पाण्डवाः ॥
पञ्चेमे पञ्चभिर् जाताः कुमाराश् चामितौजसः ॥
एतेषाम् अप्य् अवेक्षार्थं त्रातव्यास्मि जनार्दन ॥
kathaṃ nu bhāryā pārthānāṃ tava kṛṣṇa sakhī vibho ||
dhṛṣṭadyumnasya bhaginī sabhāṃ kṛṣyeta mādṛśī ||
strīdharmiṇī vepamānā rudhireṇa samukṣitā ||
ekavastrā vikṛṣṭāsmi duḥkhitā kurusaṃsadi ||
rājamadhye sabhāyāṃ tu rajasābhisamīritām ||
dṛṣṭvā ca māṃ dhārtarāṣṭrāḥ prāhasan pāpacetasaḥ ||
dāsībhāvena bhoktuṃ mām īṣus te madhusūdana ||
jīvatsu pāṇḍuputreṣu pāñcāleṣv atha vṛṣṇiṣu ||
nanv ahaṃ kṛṣṇa bhīṣmasya dhṛtarāṣṭrasya cobhayoḥ ||
snuṣā bhavāmi dharmeṇa sāhaṃ dāsīkṛtā balāt ||
garhaye pāṇḍavāṃs tv eva yudhi śreṣṭhān mahābalān ||
ye kliśyamānāṃ prekṣante dharmapatnīṃ yaśasvinīm ||
dhig balaṃ bhīmasenasya dhik pārthasya dhanuṣmatām ||
yau māṃ viprakṛtāṃ kṣudrair marṣayetāṃ janārdana ||
śāśvato 'yaṃ dharmapathaḥ sadbhir ācaritaḥ sadā ||
yad bhāryāṃ parirakṣanti bhartāro 'lpabalā api ||
bhāryāyāṃ rakṣyamāṇāyāṃ prajā bhavati rakṣitā ||
prajāyāṃ rakṣyamāṇāyām ātmā bhavati rakṣitaḥ ||
ātmā hi jāyate tasyāṃ tasmāj jāyā bhavaty uta ||
bhartā ca bhāryayā rakṣyaḥ kathaṃ jāyān mamodare ||
nanv ime śaraṇaṃ prāptān na tyajanti kadā cana ||
te māṃ śaraṇam āpannāṃ nānvapadyanta pāṇḍavāḥ ||
pañceme pañcabhir jātāḥ kumārāś cāmitaujasaḥ ||
eteṣām apy avekṣārthaṃ trātavyāsmi janārdana ||
Draupadi said: 'How could I, wife of the Parthas, your friend and sister of Dhrishtadyumna, be dragged into the assembly? In my womanly condition, trembling, bloodied, in a single garment, I was dragged into the assembly of the Kurus. The sinful sons of Dhritarashtra laughed and wished to use me as a slave, though the Pandavas, the Panchalas, and the Vrishnis yet live. By dharma I am the daughter-in-law of Bhishma and Dhritarashtra, yet I was made a slave by force. I reproach even the Pandavas: they, foremost in battle, watched as their lawful wife was tormented. Shame on the strength of Bhima and on Arjuna's Gandiva, if they endured this. The eternal path of dharma is this: husbands protect their wife, even if they are weak. When the wife is protected, the offspring are protected, and therefore, for the sake of my sons, I must be protected.'
d1440569cf52 · 发布于 2026年7月16日 16:44:34 UTC
可用语言RUEN用方向键翻颂
Draupadi speaks out of pain, but her pain is shaped into a dharmic argument. She does not ask for pity in place of truth; she shows that the humiliation of a woman destroys the lineage, the law, and the very foundation of royal honor.