अथ तयोर् अत्यूर्जितेन विस्फूर्जितेन मुहूर्तार्धम् आर्ततया गोष्ठाधिष्ठाना मूर्च्छाम् ऋच्छन्तः स्थिताः, तन्निकटसङ्घट्टिनीम् अर्भकघटां विना । सा तु तल्लीलामाधुरीधुरीणतया चित्राकृतिर् इव मित्रावली न वित्रासम् आससाद ।
दूराद् अपि तदूर्जितं विस्फूर्जितं सम्भ्रमकार्य् अवधार्य तु व्रजपतिमुखास् तर्कितमुखास् तद् एवाभिप्रतस्थिरे । सत्रा सत्रासम् अत्राभिदधिरे च—
atha tayor atyūrjitena visphūrjitena muhūrtārdham ārtatayā goṣṭhādhiṣṭhānā mūrcchām ṛcchantaḥ sthitāḥ, tan-nikaṭa-saṅghaṭṭinīm arbhaka-ghaṭāṁ vinā | sā tu tal-līlā-mādhurī-dhurīṇatayā citrākṛtir iva mitrāvalī na vitrāsam āsasāda |
dūrād api tad-ūrjitaṁ visphūrjitaṁ sambhrama-kāry avadhārya tu vraja-pati-mukhās tarkita-mukhās tad evābhipratasthire | satrā sa-trāsam atrābhidadhire ca—
metre not identified
Тогда от их страшного грохота жители пастбища на полмига в муке лишились чувств — кроме толпы детей, что были рядом: этот сонм друзей, поглощённый сладостью Его игр, будто нарисованный, не испугался. А владыка Враджа и другие, издали услышав этот тревожный грохот, строя догадки, направились туда. И вместе, в страхе, говорили:
d39c40bb866e · published Sep 24, 2026, 7:14:36 PM UTC
Available inRUPage between verses with