अथ श्रीकृष्णकरकमलपरिमलपरिपूर्णामोदानि पूर्णामोदा निवीय वसनानि सना निर्मलानि सादरदरमन्दाक्षमन्दाक्षताग्रविलोकनकनत्कनककमलाननास्तदङ्गसङ्गसम्भावभाविता इव पुलककुलकञ्चुकिततनवो नवोन्मीलदानन्दनिःस्पन्दनिःस्पर्शपरिष्वङ्गमङ्गलमिवानुभवन्त्यः क्षणमवतस्थिरे स्थिरेण प्रणयभरेण । स च न जुगोप गोपराजयुवराजो गाम्भीर्यम्, यदतः परं परमकोमलतामलताधौतहृदयः सदयं समुवाच ॥
atha śrīkṛṣṇakarakamalaparimalaparipūrṇāmodāni pūrṇāmodā nivīya vasanāni sanā nirmalāni sādaradaramandākṣamandākṣatāgravilokanakanatkanakakamalānanāstadaṅgasaṅgasambhāvabhāvitā iva pulakakulakañcukitatanavo navonmīladānandaniḥspandaniḥsparśapariṣvaṅgamaṅgalamivānubhavantyaḥ kṣaṇamavatasthire sthireṇa praṇayabhareṇa | sa ca na jugopa goparājayuvarājo gāmbhīryam, yadataḥ paraṁ paramakomalatāmalatādhautahṛdayaḥ sadayaṁ samuvāca ||
И, полные радости, надев одежды, благоухающие ароматом рук-лотосов Шри Кришны, чистые, — с лицами, как золотые лотосы, с почтением глядящими из-под стыдливых век, — словно окутанные касанием его тела, с телами в кольчуге дрожи восторга, — они на миг застыли, словно переживая благо объятия без прикосновения, где раскрывается новое блаженство, — с твёрдой тяжестью любви. А юный царь пастухов не удержал своей сдержанности и, с сердцем, омытым величайшей нежностью, милостиво сказал:
39399e580100 · प्रकाशित 29 सित॰ 2026, 1:03:28 am UTC
उपलब्ध भाषाएँRUश्लोक बदलें इन कुंजियों से
Проза ведёт к стиху.