किं च,
यवन्न् आश्नासि मातस् त्वम् इति निशमये हन्त नाश्नानि तावद्
यद्य् अश्नामीव तर्ह्य् अप्य् अनुभवद् असु मे येऽसवः शोषमीयुः ।
गोष्ठं गच्छानि पश्यान्य् अपि निजजननीं तद्विधाम् एवम् एव
ह्य् उद्यत् तेजःप्रकाशाद् रिपुगणम् अचिराद् उत्सहिष्ये विजेतुम् ॥ इति ॥4॥
kiṁ ca,
yavann āśnāsi mātas tvam iti niśamaye hanta nāśnāni tāvad
yady aśnāmīva tarhy apy anubhavad asu me ye’savaḥ śoṣamīyuḥ |
goṣṭhaṁ gacchāni paśyāny api nija-jananīṁ tad-vidhām evam eva
hy udyat tejaḥ-prakāśād ripu-gaṇam acirād ut-sahiṣye vijetum || iti ||4||
छन्द अज्ञात
И ещё: когда я слышу, мать, что ты не ешь, — ах, я тоже не ем; а если и ем будто бы, то, чувствуя это, дыхание моей жизни иссыхает. Я приду в селение и увижу свою мать такой, как прежде; и так, сиянием восходящей мощи, скоро смогу одолеть сонм врагов“.
78ba3b9fa505 · प्रकाशित 25 सित॰ 2026, 2:34:42 am UTC
उपलब्ध भाषाएँRUश्लोक बदलें इन कुंजियों से
Перевод приблизителен.