व्रजेश्वरस् तु प्रलीनमनस्तायाम् अपि जीवन्मुक्तवद् एव संस्कारवशाद् इदं जगाद, वत्स! निजानुजवत्सल ! स केवलतया मनोबलं हास्यति; तस्माद् अनुजं तम् एवानुयाहि इति ।
अथ स्वसम्बन्धाद् अधिकदुःखानुबन्धाद् आशंकमानः संकर्षणः सधैर्यं सर्वान् अनुज्ञाप्य शीघ्रगत्या स्वभ्रातरं प्राप्य क्वचिद् एकान्तम् अनुयाप्य निजनिजबाहुभ्यां परस्परं ग्रीवां परिधाप्य तेन सह रुरोद । तद् अलम् अतिविस्तरेण ।
यतः—
vrajeśvaras tu pralīna-manastāyām api jīvan-mukta-vad eva saṁskāra-vaśād idaṁ jagāda, vatsa! nijānuja-vatsala ! sa kevalatayā manobalaṁ hāsyati; tasmād anujaṁ tam evānuyāhi iti |
atha sva-sambandhād adhika-duḥkhānubandhād āśaṁkamānaḥ saṁkarṣaṇaḥ sa-dhairyaṁ sarvān anujñāpya śīghra-gatyā sva-bhrātaraṁ prāpya kvacid ekāntam anuyāpya nija-nija-bāhubhyāṁ parasparaṁ grīvāṁ paridhāpya tena saha ruroda | tad alam ati-vistareṇa |
yataḥ—
छन्द अज्ञात
А владыка Враджи, хоть ум его и был как растворён, словно освобождённый при жизни, по силе привычки сказал: «Сынок! Любящий своего младшего брата! Оставшись один, он потеряет силу духа; так что иди за своим младшим братом». И Санкаршана, боясь, что его близость лишь прибавит горя, твёрдо простился со всеми, быстро догнал своего брата, увёл его куда-то в уединение, и они, обняв друг друга за шею, плакали вместе. Но довольно подробностей. Ведь
488a93e23ad8 · प्रकाशित 25 सित॰ 2026, 2:34:42 am UTC
उपलब्ध भाषाएँRUश्लोक बदलें इन कुंजियों से