स च बालब्रह्म ब्रह्मरुद्रादिसेवितो वितोदः प्रकटामोदो मोदोद्धुरः पटे निवध्य नीयमानोऽनल इव कण्ठशोधनार्थं कण्ठे कृतः कालकूट इव स्वयं निमन्त्र्यानीयमानो मृत्युरिव तेनाह्रियमाणः, सुरपुरपुरन्ध्रीकृतदर्शनातिपूर्तय इव तत्स्वरूपया निःश्रेणिकया नाकतलमुज्जिगमिषुरिव कियद्दूरमुद्यातः, प्रियसुहृदमिव तं मृगमदमेचकितविसवल्लीवल्लीलेन स्तोकेनैव भुजबलयेनाधिकण्ठतटं तथा शनैः शनैर्निपीडयामास, यथास्य निर्गच्छन्तोऽप्यसवो विलम्ब्य विलम्ब्य सपदि चूर्णपेषं पिष्टा इव निर्जग्मुः । अहो कौशलं कुशलिनः खेलाशिशोस्तस्य भगवतः ॥13॥
sa ca bālabrahma brahmarudrādisevito vitodaḥ prakaṭāmodo mododdhuraḥ paṭe nivadhya nīyamāno'nala iva kaṇṭhaśodhanārthaṁ kaṇṭhe kṛtaḥ kālakūṭa iva svayaṁ nimantryānīyamāno mṛtyuriva tenāhriyamāṇaḥ, surapurapurandhrīkṛtadarśanātipūrtaya iva tatsvarūpayā niḥśreṇikayā nākatalamujjigamiṣuriva kiyaddūramudyātaḥ, priyasuhṛdamiva taṁ mṛgamada-mecakita-visavallīvallīlena stokenaiva bhujabalayenādhikaṇṭhataṭaṁ tathā śanaiḥ śanairnipīḍayāmāsa, yathāsya nirgacchanto'pyasavo vilambya vilambya sapadi cūrṇapeṣaṁ piṣṭā iva nirjagmuḥ | aho kauśalaṁ kuśalinaḥ khelāśiśostasya bhagavataḥ ||13||
И этот Младенец-Брахман, которому служат Брахма, Рудра и другие, без страха, явно радуясь, с восторгом, — уносимый, как огонь, завязанный в ткань; как яд калакута, взятый Шивой на горло, чтобы очистить его; как смерть, которую сам пригласил, — поднялся с ним довольно высоко, словно желая по этой лестнице — облику вихря — взойти на небо, чтобы небесные красавицы вдоволь на него насмотрелись; и там, как милого друга, обхватил его за шею своей ручонкой, тёмной, словно стебель лотоса, пропитанный мускусом, и сжимал понемногу так, что жизнь выходила из него медленно, будто перетёртая в порошок. Ах, искусство этого благого Господа, играющего младенца!
3a23c1012cb7 · published Sep 28, 2026, 10:32:51 PM UTC
Available inRUPage between verses with
Кришна душит Тринаварту, обняв его за шею (ШБ 10.7.26–28). Сравнения — с тем, что губит того, кто его несёт: огонь в ткани, яд.