आभिर् भाग्यं वधूनां मधुनगरभुवां यन् नुतं भाविकृष्ण
प्रेक्षायां हन्त तस्माद् गतिर् अपि च निजा तत्र चैषीति शङ्के ।
इच्छां चासां मृदूनां स्वयम् अपि रहसि प्रेक्ष्यमाणे निजाङ्गे
लज्जाविस्तारभाजाम् असकृद् अहह तां चिन्तयित्वा दुनोमि ॥10॥
ābhir bhāgyaṁ vadhūnāṁ madhu-nagara-bhuvāṁ yan nutaṁ bhāvi-kṛṣṇa-
prekṣāyāṁ hanta tasmād gatir api ca nijā tatra caiṣīti śaṅke |
icchāṁ cāsāṁ mṛdūnāṁ svayam api rahasi prekṣyamāṇe nijāṅge
lajjā-vistāra-bhājām asakṛd ahaha tāṁ cintayitvā dunomi ||10||
Они восхваляли удачу женщин Матхуры, которым предстоит видеть Кришну; и, ах, думаю, от этого им и самим захотелось пойти туда. А ведь эти нежные стыдились, даже наедине разглядывая собственное тело; думая снова и снова об их желании, ах, я страдаю.
05890dc75f46 · published Sep 25, 2026, 2:07:48 AM UTC
Available inRUPage between verses with