यथा—यदा साल्वयुद्धम् उद्बुद्धं तद्दुःखेन च गोष्ठं रुद्धम् । तदा तत्तद्वृत्तं विन्दमाना वृन्दा सरुदितम् उदितवती—भगवति ! किम् अनन्तरम् अन्तरं भवितेति न प्रविशति मे हृदयम् ।
अथ पूर्णिमा गद्गदपूर्णं गदति स्म—मम च विगमितसर्वालोकेन शोकेन वपुर् अपि न स्फुरति, किम् उत पुरःस्थितम् आस्तां तावद् अपुरःस्थितं ?
वृन्दाह—योगमायया भवत्याः स्वगोपनार्थम् एव तपस्विवेषेण भवन्त्याः कथं मध्ये मध्ये ज्ञानं पराहन्यते ?
yathā—yadā sālva-yuddham udbuddhaṁ tad-duḥkhena ca goṣṭhaṁ ruddham | tadā tat-tad-vṛttaṁ vindamānā vṛndā sa-ruditam uditavatī—bhagavati ! kim anantaram antaraṁ bhaviteti na praviśati me hṛdayam |
atha pūrṇimā gadgada-pūrṇaṁ gadati sma—mama ca vigamita-sarvālokena śokena vapur api na sphurati, kim uta puraḥ-sthitam āstāṁ tāvad apuraḥsthitaṁ ?
vṛndāha—yogamāyayā bhavatyāḥ sva-gopanārtham eva tapasvi-veṣeṇa bhavantyāḥ kathaṁ madhye madhye jñānaṁ parāhanyate ?
metre not identified
Вот как: когда разгорелась война с Шальвой и пастушье селение сковало горе, Вринда, узнав об этих вестях, со слезами сказала: „Владычица! Что же будет дальше — моё сердце не постигает“. Паурнамаси дрожащим голосом сказала: „И у меня от горя, отнявшего всякий свет, даже тело не шевелится — где уж говорить о том, чего перед глазами нет“. Вринда сказала: „Вы же йогамайей скрываете себя в облике подвижницы — как же ваше знание то и дело затмевается?“
a516a0caf7a7 · published Sep 25, 2026, 5:07:45 AM UTC
Available inRUPage between verses with