किं वा प्रस्मृतम् एव तत्रत्यं सर्वम् इति ।
श्रीकृष्ण उवाच—हन्त! हन्त! निरन्तरम् अन्तरितं कथम् अन्तरितं करवाणि? किन्तु पित्रोर् अनयोर् इच्छाभङ्गः खलु न मङ्गलाय स्याद् इति तयोः पित्रोर् इच्छा । अनयोस् तु मम तत्र गमने सर्वथा नेच्छा । तस्माद् अहम् अप्य् उभयेषाम् इच्छाभङ्गभयान् न तत्र गच्छामि, दुःखं चायच्छामीति समयं प्रतीच्छन्न् अस्मि । तद् यदि भवान् अनयोः समञ्जसताम् अञ्चति, तदाञ्जसा व्रजव्रजनम् एव रञ्जयिष्यामि इति ।
kiṁ vā prasmṛtam eva tatratyaṁ sarvam iti |
śrī-kṛṣṇa uvāca—hanta! hanta! nirantaram antaritaṁ katham antaritaṁ karavāṇi? kintu pitror anayor icchā-bhaṅgaḥ khalu na maṅgalāya syād iti tayoḥ pitror icchā | anayos tu mama tatra gamane sarvathā necchā | tasmād aham apy ubhayeṣām icchā-bhaṅga-bhayān na tatra gacchāmi, duḥkhaṁ cāyacchāmīti samayaṁ pratīcchann asmi | tad yadi bhavān anayoḥ samañjasatām añcati, tadāñjasā vraja-vrajanam eva rañjayiṣyāmi iti |
metro no identificado
Или Ты совсем забыл всё тамошнее?“ Шри Кришна сказал: „Ах, ах! Как Мне отстраниться от того, что всегда во Мне? Но те родители желают: «Нарушить желание этих родителей было бы не к добру»; а эти вовсе не желают, чтобы Я туда шёл. Поэтому и Я, боясь нарушить желание и тех и других, не иду туда и, терпя горе, жду своего часа. Если ты сумеешь их примирить, Я тотчас с радостью отправлюсь во Враджу“.
79c44498fe98 · publicado 25 sept 2026, 4:15:13 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con