एवं खेलन् कदाचिदनुरक्ताया व्रजभुवो महिमानं वर्धयन्निव जठरगतजगत्पावनायेव मृदं भक्षितवान् । तदथ बलोऽवलोक्य कृतसुकृतपाकैः पाकैश्च सहचरैः सह चरैरिव भद्राभद्रयोश्चपलमेव व्रजेश्वरीमासाद्य साद्यमानमानसो “न साम्प्रतं मातरेष यन्मृदमाद मादत्ते चास्माकमपि वचनं च, नन्दयति तददन एव लालसाम्” इति निजगाद ॥56॥
evaṁ khelan kadācidanuraktāyā vrajabhuvo mahimānaṁ vardhayanniva jaṭharagata-jagatpāvanāyeva mṛdaṁ bhakṣitavān | tadatha balo'valokya kṛtasukṛtapākaiḥ pākaiśca sahacaraiḥ saha carairiva bhadrābhadrayoścapalameva vrajeśvarīmāsādya sādyamānamānaso “na sāmprataṁ mātareṣa yanmṛdamāda mādatte cāsmākamapi vacanaṁ ca, nandayati tadadana eva lālasām” iti nijagāda ||56||
Так играя, однажды он — словно чтобы возвеличить любящую его землю Враджа и очистить миры, что в его чреве, — съел глины. Бала, увидев это, вместе с товарищами, чьи добрые дела созрели, — словно лазутчиками, — прибежал к владычице Враджа, с тревогой в сердце, и сказал: «Мама, он нехорошо поступает: ест глину и нас не слушает; его тянет только на эту еду!»
f8e8701e3267 · प्रकाशित 28 सित॰ 2026, 10:42:39 pm UTC
उपलब्ध भाषाएँRUश्लोक बदलें इन कुंजियों से
Эпизод с глиной — ШБ 10.8.32–45. Земля Враджа, которую ест Кришна, прославлена этим навсегда.