तस्मिन्नेव समये व्रजराजोऽपि तत्रैवागत्य वागत्यधिकमाधुर्येण किमपि तमपिहितप्रभावमपि हितप्रभावमात्मजमात्मजनसुहृदं सम्बोध्य निजगाद—एह्येहि वत्स पितरेहि ममाङ्कमूलमित्युक्त एव जनकेन स मातुरङ्कात् । । आगत्य कण्ठमवलम्ब्य जुगुप्सते मां, माता कथं बत मृषेति कलं जगाद ॥
tasminneva samaye vrajarājo'pi tatraivāgatya vāgatyadhikamādhuryeṇa kimapi tamapihitaprabhāvamapi hitaprabhāvamātmajamātmajanasuhṛdaṁ sambodhya nijagāda—ehyehi vatsa pitarehi mamāṅkamūlamityukta eva janakena sa māturaṅkāt | | āgatya kaṇṭhamavalambya jugupsate māṁ, mātā kathaṁ bata mṛṣeti kalaṁ jagāda ||
В это самое время туда пришёл и царь Враджа и с необычайной сладостью в голосе окликнул сына — скрывающего свою мощь, но несущего благо, друга своих: «Иди, иди, сынок, иди, родной, ко мне на колени!» Едва отец так сказал, тот слез с колен матери, подбежал, обхватил его за шею и пролепетал: «Мама меня ругает — зачем? Ни за что!»
9c9d643745f3 · प्रकाशित 28 सित॰ 2026, 10:42:39 pm UTC
उपलब्ध भाषाएँRUश्लोक बदलें इन कुंजियों से
Жалоба отцу на мать — детская дипломатия. Размер стиха — vasanta-tilakā.