अथ कदाचन पूर्णचन्द्रिकाधौते निजमणिमयाङ्गणे व्रजपुरपुरन्ध्रीभिः सह कृतगोष्ठ्यां मातरि तत्रैव खेलन् कृष्णचन्द्रश्चन्द्रमवलोकयामास । ततश्च—पश्चादेत्य हृतावगुण्ठनपटे वेणी कराभ्यां मृदुस्निग्धाभ्यां लुलितां विधाय जननीपृष्ठं तुदत्यात्मजे । देहीत्यस्फुटगद्गदं विरुवति स्नेहार्द्रचित्ता परंपार्श्वस्थालिजनेषु लोचनयुगं व्यापारयामास सा ॥
atha kadācana pūrṇacandrikādhaute nijamaṇimayāṅgaṇe vrajapurapurandhrībhiḥ saha kṛtagoṣṭhyāṁ mātari tatraiva khelan kṛṣṇacandraścandramavalokayāmāsa | tataśca—paścādetya hṛtāvaguṇṭhanapaṭe veṇī karābhyāṁ mṛdusnigdhābhyāṁ lulitāṁ vidhāya jananīpṛṣṭhaṁ tudatyātmaje | dehītyasphuṭagadgadaṁ viruvati snehārdracittā paraṁpārśvasthālijaneṣu locanayugaṁ vyāpārayāmāsa sā ||
Затем однажды, когда мать в своём самоцветном дворе, омытом полным лунным светом, беседовала с горожанками Враджа, Кришначандра, играя там же, посмотрел на луну. И вот: подойдя сзади, сдёрнув покрывало, нежными ручками растрепав ей косу, сын толкал мать в спину и невнятно, запинаясь, кричал: «Дай!» — а она, с сердцем, тающим от любви, только переглянулась с подругами, стоявшими рядом.
bf00c8393cbc · प्रकाशित 28 सित॰ 2026, 10:42:39 pm UTC
उपलब्ध भाषाएँRUश्लोक बदलें इन कुंजियों से
Кришна требует луну — сюжет, любимый бенгальскими поэтами. Размер стиха — śārdūla-vikrīḍita.