अथ विविवेच च—नन्व् अमी देवा दुर्गाणीमानि दुर्लङ्घ्यानि वीक्ष्य मां गरुडारूढताम् अङ्गीकारयाञ्चक्रुः ।
तद् इत्थम् आक्रमणं तु छलाद् एव, न तु बलाद् । बलम् एव तु शूराणां व्यवहर्तव्यम् अतस् तद् एव मम कर्तव्यम् इति ।
व्रजराज उवाच— ततस् ततः ?
दूताव् ऊचतुः— ततश् च—
atha viviveca ca—nanv amī devā durgāṇīmāni durlaṅghyāni vīkṣya māṁ garuḍārūḍhatām aṅgīkārayāñcakruḥ |
tad ittham ākramaṇaṁ tu chalād eva, na tu balād | balam eva tu śūrāṇāṁ vyavahartavyam atas tad eva mama kartavyam iti |
vraja-rāja uvāca— tatas tataḥ ?
dūtāv ūcatuḥ— tataś ca—
छन्द अज्ञात
И Он подумал: «Эти боги, видя неприступные крепости, заставили Меня сесть на Гаруду. Но так нападать — значит хитростью, а не силой. А героям подобает действовать силой — значит, так Я и должен поступить»“. Царь Враджи сказал: „А дальше, дальше?“ Вестники сказали: „А затем
d9ddec15db90 · प्रकाशित 25 सित॰ 2026, 3:59:39 am UTC
उपलब्ध भाषाएँRUश्लोक बदलें इन कुंजियों से