त इमे सिंहविक्रान्ता वीर्येणाभ्यधिकाः परैः ॥
विहीनैः परिक्लिश्यन्तीं समुपेक्षन्त मां कथम् ॥
एतादृशानि दुःखानि सहन्ते दुर्बलीयसाम् ॥
दीर्घकालं प्रदीप्तानि पापानां क्षुद्रकर्मणाम् ॥
कुले महति जातास्मि दिव्येन विधिना किल ॥
पाण्डवानां प्रिया भार्या स्नुषा पाण्डोर् महात्मनः ॥
कचग्रहम् अनुप्राप्ता सास्मि कृष्ण वरा सती ॥
पञ्चानाम् इन्द्रकल्पानां प्रेक्षतां मधुसूदन ॥
इत्य् उक्त्वा प्रारुदत् कृष्णा मुखं प्रच्छाद्य पाणिना ॥
पद्मकोशप्रकाशेन मृदुना मृदुभाषिणी ॥
स्तनाव् अपतितौ पीनौ सुजातौ शुभलक्षणौ ॥
अभ्यवर्षत पाञ्चाली दुःखजैर् अश्रुबिन्दुभिः ॥
चक्षुषी परिमार्जन्ती निःश्वसन्ती पुनः पुनः ॥
बाष्पपूर्णेन कण्ठेन क्रुद्धा वचनम् अब्रवीत् ॥
नैव मे पतयः सन्ति न पुत्रा मधुसूदन ॥
न भ्रातरो न च पिता नैव त्वं न च बान्धवाः ॥
ये मां विप्रकृतां क्षुद्रैर् उपेक्षध्वं विशोकवत् ॥
न हि मे शाम्यते दुःखं कर्णो यत् प्राहसत् तदा ॥
ta ime siṃhavikrāntā vīryeṇābhyadhikāḥ paraiḥ ||
vihīnaiḥ parikliśyantīṃ samupekṣanta māṃ katham ||
etādṛśāni duḥkhāni sahante durbalīyasām ||
dīrghakālaṃ pradīptāni pāpānāṃ kṣudrakarmaṇām ||
kule mahati jātāsmi divyena vidhinā kila ||
pāṇḍavānāṃ priyā bhāryā snuṣā pāṇḍor mahātmanaḥ ||
kacagraham anuprāptā sāsmi kṛṣṇa varā satī ||
pañcānām indrakalpānāṃ prekṣatāṃ madhusūdana ||
ity uktvā prārudat kṛṣṇā mukhaṃ pracchādya pāṇinā ||
padmakośaprakāśena mṛdunā mṛdubhāṣiṇī ||
stanāv apatitau pīnau sujātau śubhalakṣaṇau ||
abhyavarṣata pāñcālī duḥkhajair aśrubindubhiḥ ||
cakṣuṣī parimārjantī niḥśvasantī punaḥ punaḥ ||
bāṣpapūrṇena kaṇṭhena kruddhā vacanam abravīt ||
naiva me patayaḥ santi na putrā madhusūdana ||
na bhrātaro na ca pitā naiva tvaṃ na ca bāndhavāḥ ||
ye māṃ viprakṛtāṃ kṣudrair upekṣadhvaṃ viśokavat ||
na hi me śāmyate duḥkhaṃ karṇo yat prāhasat tadā ||
Драупади спросила: «Как эти львы, превосходящие других доблестью, могли смотреть, как меня мучают низшие? Я родилась в великом роду, я любимая жена Пандавов и невестка Панду, но меня схватили за волосы на глазах пяти мужей, равных Индре». Сказав это, она заплакала, закрыв лицо рукой. Потом, вытирая глаза и тяжело вздыхая, сказала: «Нет у меня ни мужей, ни сыновей, ни братьев, ни отца, ни тебя, ни родных, если вы без скорби смотрите, как низкие оскорбляют меня. Моё горе не утихает из-за смеха Карны».
c6fbf2380fa0 · опубликовано 16 июл. 2026 г., 16:44:34 UTC
Доступно наRUENЛистайте стихи клавишами
Здесь Драупади доходит до самой острой формы боли: когда защитники живы, но защита не пришла, человек чувствует себя оставленным всеми. Её слова не отрицают любви, а требуют, чтобы любовь стала действием.