किं मां खेदयसे विमुञ्च वसनं तल्पोत्तमे ऽस्मिन् सुखेन्आगत्य स्वपिहि त्यज त्यज भुजं श्लिष्यामि कान्ते सकृत्।आः किं निर्दय मुञ्च मुञ्च न किम् अप्य् आपीडये राधिकाकृष्णालापम् इमं कदा नु शृणुयां वृन्दाटवीकीरतः ॥17.106॥
kiṁ māṁ khedayase vimuñca vasanaṁ talpottame 'smin sukhen-āgatya svapihi tyaja tyaja bhujaṁ śliṣyāmi kānte sakṛt|āḥ kiṁ nirdaya muñca muñca na kim apy āpīḍaye rādhikā-kṛṣṇālāpam imaṁ kadā nu śṛṇuyāṁ vṛndāṭavī-kīrataḥ ||17.106||
«Зачем ты меня мучаешь? Отпусти одежду». — «Иди на это лучшее ложе и спи спокойно». — «Отпусти, отпусти руку». — «Обниму лишь раз, милая». — «Ах, безжалостный, отпусти, отпусти!» — «Ничуть не сожму». — Когда же я услышу эту беседу Радхики и Кришны от попугая Вриндавана?
a88e3af8e2a1 · 发布于 2026年9月30日 01:35:05 UTC
可用语言RU用方向键翻颂
Размер — śārdūla-vikrīḍita. Номер стиха в издании — 17.106. Попугаи повторяют услышанное в беседке.