इति श्रुत्वा च ते व्रजस्थाश् चिन्तयामासुः, साधुघातुकानां पातुकानाम् आमीषां कथम् इव जातु कामाः सिध्येयुः? इति ।
तद् एवं सिद्धे, सुखानुबिद्धे तेषां समे समागमे प्रातस् तु बृहद्भ्रातरम् अनुगम्य प्रणयमयरम्यरोषम् अनुनीय दीयमानविस्मयतया तान् आनीय तेन चैकत्र प्रणीय श्रीवत्सवत्सः पूर्ववद् एव वत्सपालनम् आरेभे ।
अथ पुनर् मधुकण्ठः समापनाय सविस्मयम् इवाह स्म—
iti śrutvā ca te vrajasthāś cintayāmāsuḥ, sādhu-ghātukānāṁ pātukānām āmīṣāṁ katham iva jātu kāmāḥ sidhyeyuḥ? iti |
tad evaṁ siddhe, sukhānubiddhe teṣāṁ same samāgame prātas tu bṛhad-bhrātaram anugamya praṇaya-maya-ramya-roṣam anunīya dīyamāna-vismayatayā tān ānīya tena caikatra praṇīya śrīvatsa-vatsaḥ pūrvavad eva vatsa-pālanam ārebhe |
atha punar madhukaṇṭhaḥ samāpanāya sa-vismayam ivāha sma—
metro no identificado
Услышав это, жители Враджа подумали: «Как могли бы сбыться желания этих злодеев, губителей добрых?» Когда так всё свершилось и они вновь, радостно, были вместе, наутро Любимец, отмеченный Шриватсой, пошёл к старшему брату, умилостивил его любовный, прелестный гнев, привёл друзей, поражённых этим, соединил их с ним и, как прежде, стал пасти телят. Затем Мадхукантха, завершая, будто в изумлении сказал:
da41154a99d5 · publicado 24 sept 2026, 19:33:40 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con