तद् एवं सङ्क्षेपेणानुवर्ण्य श्रीराधिकामुखविधुं निर्वर्ण्य मधुकण्ठः समापनं वर्णयति स्म—
कुरुभुवि तव राधे वर्णयन् शर्मजातं
व्यवहितम् अपि दिष्टेनास्मि शर्मावृतात्मा ।
किम् उत भृशम् इदानीम् आमृशन् वां मिथः श्री
परिमलकुलभोगं चक्षुषोर् युग्मकेन ॥45॥
tad evaṁ saṅkṣepeṇānuvarṇya śrī-rādhikā-mukha-vidhuṁ nirvarṇya madhukaṇṭhaḥ samāpanaṁ varṇayati sma—
kuru-bhuvi tava rādhe varṇayan śarma-jātaṁ
vyavahitam api diṣṭenāsmi śarmāvṛtātmā |
kim uta bhṛśam idānīm āmṛśan vāṁ mithaḥ śrī-
parimala-kula-bhogaṁ cakṣuṣor yugmakena ||45||
Так вкратце рассказав и взглянув на луну лица Шри Радхики, Мадхукантха сказал заключение: «Радха, описывая счастье, что ты обрела в земле Куру, — хоть и далёкое, — я, к счастью, полон счастья; что же говорить о том, как я ныне сполна вкушаю парой глаз всё благоухание вашего взаимного сияния!»
f4ff7d32ea9b · publicado 25 sept 2026, 4:31:56 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con