घोषे स्वप्रेमकोषे पितृमुखसुखदस्वीयवृन्देन दीव्यन् कंसेन प्रेषितेभ्यस् तम् अतिभयमयं वीक्ष्य निघ्नन् मुहुस् तान् । हन्ति तेषाम् अपश्यन्न् अधि मधुपुरि तं हन्तुम् अञ्चन् सवृन्दम् हत्वा तम् घोषम् आगात् तदतुलसुखकृद् यः सदा तम् भजामि ॥
ghoṣe sva-prema-koṣe pitṛ-mukha-sukhada-svīya-vṛndena dīvyan kaṃsena preṣitebhyas tam atibhayamayaṃ vīkṣya nighnan muhus tān | hanti teṣām apaśyann adhi madhu-puri taṃ hantum añcan sa-vṛndam hatvā tam ghoṣam āgāt tad-atula-sukha-kṛd yaḥ sadā tam bhajāmi ||
В селении — сокровищнице своей премы — он играл со своими, что радовали отца и всех старших; видя, каким ужасом были посланные Камсою, он убивал их снова и снова; а не видя тому конца, пошёл со своими в Матхуру, убил самого Камсу и вернулся в селение, сотворив ему несравненное счастье. Его я всегда чту.
000000000000 · publicado 1 ene 1970, 0:00:00 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Последний раздел начинается длинным размером и перечнем всего, что было. Итог подведён одним словом: чту — и ничего больше.