तानि चार्चनभक्ताव् अहङ्ग्रहोपासनामुद्रान्यासद्वारकाध्यानरुक्मिण्यादिपूजादीन्य् आगमशास्त्रविहितान्य् अपि नैव कार्याणि ।भक्तिमार्गेऽस्मिन् किञ्चित् किञ्चित् अङ्गवैकल्येऽपि दोषाभावश्रवणात् ।यद् उक्तम्—यान् आस्थाय नरो राजन् न प्रमद्येत कर्हिचित् ।धावन् निमील्य वा नेत्रे न स्खलेन् न पतेद् इह ॥ इति ।न ह्य् अङ्गोपक्रमे ध्वंसोमद्भक्तेर् उद्धवाण्व् अपि । इति च ।अङ्गिवैकल्ये त्व् अस्त्य् एव दोषः, यान् श्रवणोत्कीर्तनादीन् भगवद्धर्मान् आश्रित्य इत्य् उक्तेः ।श्रुतिस्मृतिपुराणादिपञ्चरात्रविधिं विना ।ऐकान्तिकी हरेर् भक्तिर् उत्पातायैव कल्पते ॥ इत्य् उक्तेश् च ।लोभस्य प्रवर्तकत्वेऽपि निजभावप्रतिकूलान्य् उक्तानि सर्वाणि शास्त्रविहितानां त्यागानौचित्यम् इति बुद्ध्या यदि करोति, तदा द्वारकापुरे महिषीजनपरिजनत्वं प्राप्नोति ।यद् उक्तम्—रिरंसां सुष्ठु कुर्वन् यो विधिमार्गेण सेवते ।केवलेनैव स तदा महिषीत्वम् इयात् पुरे ॥केवलेनैव कृत्स्नेनैव, न तु निजभावप्रतिकूलान् महिषीपूजादीन् कांश्चित् कांश्चिद् अंशान् परित्यज्येत्य् अर्थः ।निर्णीते केवलम् इति त्रिलिङ्गं त्व् एककृत्स्नयोः इत्य् अमरः ।केवलेन विधिमार्गेण पुरे महिषीत्वं, मिश्रेण मथुरायाम् इति व्याख्या नोपपद्यते ।पुरे यथा महिषीत्वं, तथा मथुरायाः किंरूपत्वम् ?कुब्जापरिकरत्वम् इति चेत् केवलवैधीभक्तिफलाद् अपि मिश्रवैधीभक्तिफलस्य अपकर्षः खलु अन्याय एव ।रामानिरुद्धप्रद्युम्नरुक्मिण्या सहितो विभुः इति गोपालतापनीश्रुतिदृष्ट्या रुक्मिणीपरिणयो मथुरायाम् इत्य् अतो रुक्मिणीपरिकरत्वम् इति व्याख्या तु न सार्वलौकिकी ।राधाकृष्णोपासकः कथं कुब्जां वा रुक्मिणीं वा प्राप्नोति ? इति द्वितीयश् चान्यायः ।वस्तुतस् तु लोभप्रवर्तितः विधिमार्गेण सेवनम् एव रागमार्ग उच्यते ।विधिप्रवर्तितं विधिमार्गेण सेवनं च विधिमार्ग इति ।विधिविनाभूतः सेवनं तु श्रुतिस्मृत्यादिवाक्याद् उत्पातप्रापकम् एव
tāni cārcana-bhaktāv ahaṅgrahopāsanā-mudrā-nyāsa-dvārakā-dhyāna-rukmiṇy-ādi-pūjādīny āgama-śāstra-vihitāny api naiva kāryāṇi |bhakti-mārge'smin kiñcit kiñcit aṅga-vaikalye'pi doṣābhāva-śravaṇāt |yad uktam—yān āsthāya naro rājan na pramadyeta karhicit |dhāvan nimīlya vā netre na skhalen na pated iha || iti |na hy aṅgopakrame dhvaṁsomad-bhakter uddhavāṇv api | iti ca |aṅgi-vaikalye tv asty eva doṣaḥ, yān śravaṇotkīrtanādīn bhagavad-dharmān āśritya ity ukteḥ |śruti-smṛti-purāṇādi-pañcarātra-vidhiṁ vinā |aikāntikī harer bhaktir utpātāyaiva kalpate || ity ukteś ca |lobhasya pravartakatve'pi nija-bhāva-pratikūlāny uktāni sarvāṇi śāstra-vihitānāṁ tyāgānaucityam iti buddhyā yadi karoti, tadā dvārakā-pure mahiṣī-jana-parijanatvaṁ prāpnoti |yad uktam—riraṁsāṁ suṣṭhu kurvan yo vidhi-mārgeṇa sevate |kevalenaiva sa tadā mahiṣītvam iyāt pure ||kevalenaiva kṛtsnenaiva, na tu nija-bhāva-pratikūlān mahiṣī-pūjādīn kāṁścit kāṁścid aṁśān parityajyety arthaḥ |nirṇīte kevalam iti tri-liṅgaṁ tv eka-kṛtsnayoḥ ity amaraḥ |kevalena vidhi-mārgeṇa pure mahiṣītvaṁ, miśreṇa mathurāyām iti vyākhyā nopapadyate |pure yathā mahiṣītvaṁ, tathā mathurāyāḥ kiṁ-rūpatvam ?kubjā-parikaratvam iti cet kevala-vaidhī-bhakti-phalād api miśra-vaidhī-bhakti-phalasya apakarṣaḥ khalu anyāya eva |rāmāniruddha-pradyumna-rukmiṇyā sahito vibhuḥ iti gopāla-tāpanī-śruti-dṛṣṭyā rukmiṇī-pariṇayo mathurāyām ity ato rukmiṇī-parikaratvam iti vyākhyā tu na sārvalaukikī |rādhā-kṛṣṇopāsakaḥ kathaṁ kubjāṁ vā rukmiṇīṁ vā prāpnoti ? iti dvitīyaś cānyāyaḥ |vastutas tu lobha-pravartitaḥ vidhi-mārgeṇa sevanam eva rāga-mārga ucyate |vidhi-pravartitaṁ vidhi-mārgeṇa sevanaṁ ca vidhi-mārga iti |vidhi-vinā-bhūtaḥ sevanaṁ tu śruti-smṛty-ādi-vākyād utpāta-prāpakam eva
размер не определён
Из практик поклонения божеству не следует совершать почитание себя как Бога, мудры, ньясы, созерцание Двараки, почитание Рукмини и прочее, хоть они и предписаны агамами: ведь сказано, что на этом пути преданности нет вины, даже если не хватает той или иной части. Как сказано: «Избрав их, о царь, человек никогда не ошибётся: даже если он бежит с закрытыми глазами, он не споткнётся и не упадёт». И ещё: «В преданности Мне, начатой однажды, Уддхава, нет и малейшей гибели». А при нехватке главного — вина есть, ведь сказано: «избрав обязанности перед Господом — слушание, воспевание и прочее», и ещё: «Исключительная преданность Хари без предписаний шрути, смрити, пуран и панчаратры ведёт лишь к беде».
Если же человек, хоть его и побуждает жажда, совершает все названные практики, противные своему чувству, думая: «Нельзя бросать предписанное шастрой», — он становится одним из свиты цариц в городе Двараке. Как сказано: «Кто, весьма желая любовных игр, служит путём предписаний, тот лишь этим станет царицей в городе». «Лишь этим» (kevalena) значит «целиком», а не «отбросив некоторые противные своему чувству части, вроде почитания цариц»: «кевала» в значении «решённый» — прилагательное трёх родов со смыслом «один» и «весь», — говорит Амара.
Толкование «чистым путём предписаний — царица в Двараке, смешанным — в Матхуре» несостоятельно. Если в Двараке — положение царицы, то какое положение в Матхуре? Если скажут — свита Кубджи, выйдет, что плод смешанной преданности ниже плода чистой преданности по предписанию, а это явная несообразность. А толкование «свита Рукмини», раз по «Гопала-тапани» («Владыка с Рамой, Анируддхой, Прадьюмной и Рукмини») брак с Рукмини был в Матхуре, не общепринято. Да и как почитающий Радху и Кришну достигнет Кубджи или Рукмини? Это вторая несообразность.
На деле путём влечения называется служение путём предписаний, но побуждаемое жаждой; служение путём предписаний, побуждаемое предписанием, — это путь предписаний. А служение вовсе без предписаний, по словам шрути, смрити и прочих, ведёт лишь к беде.
c41c1a715513 · опубликовано 28 сент. 2026 г., 20:58:04 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Цитаты — «Бхагаватам» 11.2.35 (в тексте источника отмечено 11.2.31), 11.29.20, стих из «Брахма-ямалы», приведённый Рупой в «Бхакти-расамрита-синдху» 1.2.101, и сама «Бхакти-расамрита-синдху» 1.2.303. Главный вывод раздела — последняя фраза. Путь влечения — не отказ от правил, а те же правила, которые исполняют ради жажды, выбирая лишь подходящее своему чувству. Отбросить можно отдельные части, противные ему, — например, созерцание Двараки или почитание цариц; отбросить главное — слушание, воспевание, служение — нельзя.
Кто тянется к любви Враджа, но упорно держится всех правил без разбора, получает плод по своей практике: любовь, но с оттенком величия, — положение царицы в Двараке. Вишванатха спорит и с толкованием, которое приписывало Матхуре промежуточный плод «смешанной» практики.